Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

Mijn stad

September 2013Posted by Linda Tue, October 01, 2013 20:28

Luka was deze maand ‘in town’ en dan moesten we op trip natuurlijk. Want voor het échte India moet je naar buiten. Ook voor Ronny en mezelf was dit een serieuze verkenningstocht, een avontuur. Puur genieten! Met verbazing achter elke bocht … I love it!

Er was zoveel te doen en te zien, dus minder tijd om te schrijven. Soms zijn dingen hier ook te overweldigend en moet je ze wat laten bezinken vooraleer je ze kan neerpennen. Iets wat mij nooit eerder overkwam, … want meestal rush ik meteen naar mijn notebook om iets te kunnen vertellen. Maar hier in India is het anders. Ik heb meer tijd nodig. Tijd om ‘mijn draai’ te vinden. Tijd om confrontaties te verwerken. Tijd om te schrijven. Een voor mij toch wel vreemde gewaarwording.

Natuurlijk heb ik heb met volle teugen genoten van de aanwezigheid van mijn zoon. Het was heerlijk om elke dag opnieuw zijn verwondering te zien en zijn respect voor de mensen hier te zien groeien. Afstappen van de platgetreden paden. Dat zijn toch dingen die je je kinderen wil meegeven, ook al zijn ze intussen zelf volwassen. Intense momenten om te koesteren. Absoluut!

Maar voor ik je meeneem naar ‘den buiten’ laat ik je eerst kennismaken met mijn stad, Bangalore.

Note: Bangalore heeft vele gezichten. In één stukje kan ik nooit alles vangen. Dus hieronder: part 1.


Mijn stad

Aan ieder die van plan is om (ons) ooit (in) Bangalore te bezoeken … alvast een waarschuwing. Iedereen is heel erg welkom, ik wil niet liever. Maar misreken je niet. Bangalore is geen Indisch paradijs. Je wentelt je in The Big City Life. Een stad die de laatste jaren als een soort Silicon Valley, een IT-stad uit zijn grondvesten barstte. En die de voortdurende ontwikkeling moeilijk kan bijbenen. Dat merk je vooral aan de infrastructuur, het verkeer, de in-efficiëntie van dingen. De stad die nog steeds de ‘City of Gardens’ wordt genoemd heeft zijn ‘groene longen’ verloren. En vuilnis vind je, jammer genoeg, op elke straathoek.


Home is where the heart is ...

Ronny en ik wonen in een leuk appartement in de buurt van Cambridge Road. Wij gaven na onze zoektocht in april drie favoriete plaatsen door aan het begeleidende agentschap. Uiteindelijk werd het onze derde keuze. De twee andere woningen konden niet weerhouden worden omdat de eigenaar ergens tussen april en juni failliet ging. Een heel verhaal … want het ging om één van de grootste miljonairs van het land: Vijay Mallya, dé Richard Branson van India, eigenaar van dé Indische lagekostenvliegtuigmaatschappij … en van Kingfisher, het meest populaire bier in India. Wat zeg ik; veruit het énige bier in India. De man had ook veel vastgoed. Eén van zijn appartementen was een cadeau voor zijn dochter, die eigenlijk nog thuis woonde. Een penthouse, dat ze enkel gebruikte voor party’s en om te slapen als het na het feesten in de stad eens laat werd. Kan je nagaan? Onze monden vielen open toen wij in het voorjaar haar partystekje bezochten. Alles very design. Een inloopkast om bij weg te dromen … een superdeluxe badkamer, met een wasbassin uit gebroken matglas. Very chique! De keuken was misschien iets minder praktisch … maar ja, die gebruikte ze wellicht amper. En waarschijnlijk had ze een meid. Of twee… En als je als rijke in India een party geeft dan huur je toch gewoon cateringpersoneel dat je dakterras (met twee togen) in een oogwenk in een walking buffet omtovert. De rijken zijn hier echt superrijk…
Ik denk dat er al financiële donderwolken hingen, en dat ze deze woningen snel verhuurd wilden zien. Wij konden zelf niet geloven dat ze binnen ons budget vielen. Maar de ballon ging niet op. We voelden al langer dat er dingen niet klopten en toen we hoorden van het faillissement ging de deal uiteraard niet door.

Het derde appartement, onze woning nu… is een meer praktische woonst. Modern maar minder design. Wel goed doordacht. En met een gezellig dakterras. Ik kan dus buiten zonder mij altijd in het stadsgewoel te moeten begeven. Een serieus geschenk, noem ik dat. En bij mij primeert nog altijd het functionele op het architecturale. Zo heb ik in België ook altijd onze architect(en) gebrieft. Eerst het functionele, dan het budget en kan dit alles binnen een orgineel design? ;-) Want wat heb je aan een prachtig ontwerp van een huis of meubel als het in gebruik niet meezit. De mannen waarmee ik in mijn thuisland samenwerkte zijn hier altijd bijzonder goed in geslaagd. Ik was best wel fier toen ik vorige maand hoorde dat de studenten Burgerlijk Ingenieur Architect ons huis in Leuven als ‘case’ (focus rijhuis) hebben uitgekozen en één van de komende maanden onze woning ook zullen bezoeken en analyseren. Damned … en ik ben zelf niet thuis. Maar ben ervan overtuigd dat Luka de honneurs goed zal waarnemen.


A man in a uniform

De meeste appartementen in Bangalore bevinden zich in een afgesloten domein, met één of meer securitymannen aan de poort. Gewichtig uitgedost in een uniform. Dat is heel gewoon en ook zo bij ons. Aan elke ingang staan er minimum twee. Eén man in het wachthok, de andere opent de poort. Ik denk dat ons complex er een stuk of 6 heeft … wachters. En dat is ook vooral hun taak. Wachten! Die mannen wachten wat af in hun leven. Ik kan mij eigenlijk geen saaiere job voorstellen. Als je home-delivery bestelt (in Bangalore kan je zowat alles, maar dan ook álles aan de deur laten leveren) komen er zelfs één of twee securityguards mee tot aan je deur. Je komt hier als vreemde dus niet zomaar binnen. Ze kijken altijd heel streng, maar als ik dan de deur openzwier tonen ze hun breedste glimlach. Er is er eentje die ik nooit aan het lachen krijg. Ik noem hem in stilte de Beefeater. Zoals de wachters van het koninklijke paleis in Londen. Noteer: ooit zal het mij lukken!

En dan is er nog een kerel waar ik geen hoogte van krijg. En hij van mij ook niet, voor hem letterlijk dan want hij loenst een beetje. Erg voor hem … ik heb altijd het raden waar hij naar kijkt. Wat mij betreft gaat zijn blik altijd naar de meest ongepaste plekken. Ik heb altijd de neiging om ‘in beeld te springen’. Zo van: 'Hallo, hier ben ik!’ Maar ik blijf toch maar discreet. Die brave man kan er ook niks aan doen dat hij scheel kijkt. En hoogstwaarschijnlijk kijkt hij mij gewoon recht aan. Stel je voor…

De wachters, ja … Ze komen zelfs mijn post persoonlijk afleveren. Voor hen is dat blijkbaar even een ‘verzetje’.


Come up and see me, make me smile …


Ons appartement is gelegen in een minder fraaie buurt. Je moet voor een verplaatsing al snel de wagen nemen. Alhoewel we ook meer en meer te voet onze omgeving beginnen te verkennen. Ik koop elke week een boeketje bij één van de plaatselijke bloemisten. En op het zondagse marktje vind je meestal betere groenten dan in de supermarkt. Bovendien steun ik nog altijd het liefst de kleine ondernemer.

--------------Eén van de bloemenzaken in de buurt, een garagebox groot...

Maar voorlopig deed ik dit soort uitstappen enkel en alleen in het gezelschap van mijn man, en vorige week ging Luka met mij mee. Ik dacht dat hij mij zou uitlachen als ik hem vertelde dat ik in deze ‘achterbuurt’ nog niet alleen op straat was geweest (wel in de drukkere binnenstad, natuurlijk … mij hou je niet thuis). Maar hij gaf mij gelijk, begreep het volkomen. Dat zijn dingen die je eerst aan den lijve moet ondervinden. We blijven vreemde eenden in de bijt. En sommige mannen gapen mij echt, heel nieuwsgierig en met open mond aan. En dan kan ik nog van geluk spreken dat ik niet blond ben en geen mannequinmaten heb. Dan zou ik misschien helemaal geen voet durven buitenzetten ;-).

Neen, dit is overdreven … de mensen hebben echt wel goeie bedoelingen. En het zijn net de ménsen die India zo bijzonder maken. Als buitenlanders vallen we gewoon heel hard op. Alhoewel dit in het Bangalore CityCenter nogal meevalt. De eerste keer dat we het plaatselijke marktje bezochten, wist wel meteen de hele buurt dat wij er geweest waren. Ons Komala kwam mij achteraf vertellen dat wij ‘gespot’ waren. Iedereen had het gezien en sprak erover. Zo grappig.

En toch ga ik één van de komende dagen hier alleen de straat op … Ik wil het écht!!! Er zijn intussen enkele handelaars die me al wat beter kennen. En dat geeft vertrouwen. Vorige week werd de druk een beetje van de ketel genomen ... door mijn zoon. Ineens kreeg Luka alle aandacht! Voor mij een hele verademing. Misschien werd ik nu, doordat mensen ons samen zagen, in mijn ‘moeder’rol bevestigd. De jonge meisjes in uniform die recht van de schoolbanken kwamen, verzamelden zich proestend, giechelend en gibberend toen ze hem zagen. En enkele puberjongens deden maar al te graag een ‘high-five’ met hem, toen we passeerden. De hele week lang werd hij benaderd door kinderen die hem bewonderend aankeken. Kleine kinderen durven meer en zijn ontvankelijk … ze stelden hem telkens weer dezelfde vragen: ‘How’s your name’ en ‘Where you from?’ ;-)


Allemaal beestjes …

Binnen de omheining van ons appartementencomplex is alles mooi onderhouden. De oprit, het gazon, de bloemenperken en enkele wuivende palmbomen. Als je daarentegen buiten de poort op straat komt, moet je voorbij grote stinkende vuilnishopen, waar honden en koeien op zoek zijn naar eten. Er is hier gewoon geen regelmatige vuilnisophaling en van sorteren heeft men hier blijkbaar nog nooit gehoord. Er zou, volgens Ronny, wel een afvalbeleid zijn … maar eerlijk gezegd, als er al sensibilisering is, dan heb ik daar voorlopig nog niet veel van gemerkt. Een doorn in mijn oog, want sorteren is er mij met de paplepel ingegoten. Mensen draaien gewoon het ruitje van hun wagen naar beneden om afval weg te gooien. In België durf ik daar mensen over aan te spreken. Zie je mij hier al bezig. Iemand erover aanpakken terwijl je zelf naast een stinkende vuilnisbelt staat. Het ergste gevolg van het zwerfvuil zijn toch wel … de ratten! Zij zijn net zoals de andere dieren op zoek naar iets eetbaar. De mensen in de buurt vinden die dieren misschien heel gewoon .. maar ik zal nooit écht aan ratten wennen. Ratten horen niet in een straatbeeld waar kleine kinderen spelen. Waar is die man met zijn fluit als je hem nodig hebt? Zou dat niks zijn … de ‘Rattenvanger van Bangalore’? Werk genoeg hier! En toch.. tegenwoordig loop ik de beestjes al voorbij, zonder er veel aandacht aan te schenken …
De normvervaging doet zijn werk … ;-)

---------------Vuilnis overal, ook in het water :-( --------


En dan zijn er uiteraard ... de koeien. Die hossen hier gewoon over straat. Je ziet ze in de kleine binnenstraatjes, maar evengoed op drukke, grotere wegen. Koeien zijn heilige dieren voor Hindoes. De eigenaar stuurt ze ’s morgens de straat op. En dan gaan ze op zoek naar voedsel. Tegen de avond keren ze vanzelf terug naar hun woonst. Koeien mag je geen onheil aandoen. Laat staan dat men ze hier opeet. Als een rund je pad blokkeert, mag je wel eens claxonneren … maar als hij niet verroert, moet je maar zien of je er omheen geraakt. Een te harde tik tegen de billen staat buiten discussie. De man die een koe omrijdt, begaat een doodzonde. En dan kan je gegarandeerd rekenen op een rel op straat.

En het eten van rundsvlees is dus, vooral voor hindoes, helemaal uit den boze. Alhoewel Ronny en ik wel eens een steak gaan eten, op restaurant. Veel eetgelegenheden prijzen hun rundsvlees (als ze het al hebben) daarom ook aan als ‘buffalovlees’. Dat mag dan zogezegd weer wel ;-). Sinds we hier in India zijn hebben we onze vleesconsumptie drastisch ingeperkt. Neen, we zijn geen vegetariërs geworden, het is geen doel op zich en we kunnen absoluut nog genieten van een sappig stukje vlees… Maar, we missen het niet, en we staan versteld van het grote en lekkere aanbod in vegetarische gerechten. Maar daarover later eens meer…

De koeien van Bangalore staan er maar magertjes bij en vaak kan je hun knoken tellen. Een groot geribd lijf op megaschrale pootjes. Als ze die dieren dan toch zo vereren … doe ze dit leven dan toch niet aan, en gun ze iets beter. Het stadsleven is niets voor deze dieren. Waar zijn organisaties als Gaia in deze contreien? Maar ze horen er bij, de beestjes. Van het eerste rund kijk je nog op … nu omarm ik ze al in mijn stadsblik.

Alhoewel … vorige week verwenste ik zo’n beest nog naar de koeienhemel, of neen … laten we het houden bij een sappige groene weide;-). Luka en ik kwamen net terug van een shoppingmall waar we nieuwe schoenen hadden gekocht. En ik wou die van mij persé onmiddellijk in de winkel al aandoen, omdat mijn andere schoenen knelden. Toen Ram, onze chauffeur ons daarna nog dropte in een drukke winkelstraat, trapte ik bij het uitstappen prompt in datgene wat een koe na een volledig doorlopen spijsverteringsproces nogal eens achterlaat. En Luka had mij nog wel net gewaarschuwd. ‘Kijk uit voor de …’ bij het vallen van het woordje ‘koeienvlaai’ stond zijn moeder er al in! Holy Cow Shit! Dat was balen. De drie mannen die op het trapje voor een winkel zaten, kwamen niet meer bij van het lachen. De koe waarvan ik wellicht slachtoffer was stond enkele meters verder geparkeerd. Ze keek me herkauwend aan met een gezapige lamablik. Rund!


De middenstand regeert het land?

Ik beschrijf de dingen die mij het meeste frapperen. En dat zijn niet altijd de mooiste. Ik kan ook vertellen over de vele shoppingmalls die in deze grootstad als champignons uit de grond springen (zal ik ook wel eens doen). Ik kan vertellen over de majestueuze (business)gebouwen die men overal aan het rechttrekken is. Ik kan verhalen over de ongeziene moeite die men doet om het Westen bij te benen. Soms vraag ik mij af of ze nog wel moeten bijbenen. Als het op kennis en human capital aankomt, merk ik dat men die dingen hier écht wel sterk ontwikkelt. Men heeft gewoon pech dat het allemaal niet gestructureerd wordt aangepakt, dat men aan een project begint zonder een greintje langetermijnvisie en dat men bovendien af te rekenen heeft met een corrupte overheid. Heel erg jammer allemaal.

Anderzijds heb ik nog nooit zoveel ‘ondernemers’ gezien, als hier in Bangalore. Als ze iets kunnen of iets hebben om te verkopen, doen ze het. Al is hun standje een zakdoek groot, hun winkeltje een garagebox klein, of hun handkar zelfgemaakt van oude fiets- of karrewielen. Van commercen hebben ze kaas gegeten. ’t Is te zeggen … ze pakken de dingen aan! Of het met een visie is, laat ik hier even in het midden. Een marktkramer met alleen maar koriander? Of iemand die enkel tomaten verkoopt. Het kan hier perfect.



De fruithandelaars met een grotere variëteit aan vruchten zijn bovendien meesters in het stapelen van hun waar. Niemand kan zulke perfecte pyramides bouwen met sinaasappelen, appels of mango’s. Een secuur werkje waar veel aandacht aan besteed wordt. Het rode prompt naast het gele en daarnaast de groene kleur. Alles netjes uitgekiend. De kleuren spatten letterlijk uit hun shop!

Als de handelaars hun producten wegen gebeurt dat hier nog echt met zo’n echte oude weegschaal met loden gewichtjes. Je weet wel … die waar Vrouwe Justitia altijd mee balanceert. Geweldig! Toch nog anders dan gaan winkelen in de Colruyt waar alles voor je gewogen wordt aan de kassa of bij de zelfbediening in de Delhaize, waar er na een druk op het juiste figuurtje van de elektronische weegschaal, je etiket er netjes uitrolt.

Een kraam met alleen maar knoflook en gember. De man in kleermakerszit weegt zijn producten op de oude artisanale manier ----


Fietsenmakers, schoenmakers, riskjaherstellers … je vindt ze gewoon langs straat, hun job in kleermakershouding uitvoerend van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat. Soms is hun stand maar een kast groot. Als ze geluk hebben, beschikken ze over een box die ze openklappen en ’s nachts kunnen afsluiten.Maar vaak hebben ze zelfs helemaal geen - om het op zijn ‘DimitriDetremmeries’ te zeggen- ‘infrastructuur’. Dan maken ze gewoon wat plaats op de stoep, op een doek, een paar tegels groot …

En dan heb ik nog niet gehad over de talrijke kleine foodstandjes. Mensen die heerlijk geurend voedsel bereiden. Een beetje de frietkramen van bij ons vroeger. Alleen nóg kleiner. Het aanbod is ontzettend groot. Jammer genoeg heb ik mij (nog) niet echt durven wagen aan dit soort voeding. Alhoewel de geuren mij meer dan eens het water in de mond lieten lopen.

Maar één van de ondernemers die wel het meest van mijn respect verdient is de man die zijn handkar elke dag tot op dezelfde plaats duwt. De man die zonder enige vorm van elektriciteit er elke dag in slaagt om de hemden en sari’s van zijn klanten te strijken. Zomaar … op straat. En inderdaad, het is een man! Gisteren kreeg ik de kans om één van de strijkmannen te fotograferen. Ze hanteren een loodzwaar strijkijzer dat ze vullen met hete kolen. Vaak doen ze de strijk van een hele buurt. Momenteel valt de temperatuur hier in Bangalore nog mee (van 19-28°C). In de zomermaanden moet hun job moordend zijn. Respect!

Mijn bewondering voor de kleine ondernemer in Bangalore is enorm! En het zijn die gewone, hardwerkende mensen die mij voorbij het vuil, de ratten en koeienvlaaien doen kijken en stappen, en soms er middenin! ;-).

Mensen maken mijn India mooi … elke dag opnieuw!


Meer posts lezen...

  • Comments(1)//misses.bright-side.be/#post10

Komla, Batma and Pepa (-spray)

Augustus 2013Posted by Linda Fri, August 30, 2013 17:24
Er zijn twee lieve dames die spelenderwijs in mijn leven zijn gekomen en die deel uitmaken van MIJN dagelijkse India. Hun namen zullen ongetwijfeld wel eens blogposts binnensluipen …


Meet Komla

De eerste keer dat ik in mijn nieuwe woonst aankwam was Komla er druk bezig. Zij kuist het appartement en doet kleine klusjes. Dat deed ze al voordat wij huurders werden. En ook al beweerde ik bij hoog en laag dat ik absoluut geen meid wou, toen ik haar de eerste keer zag, brak mijn hart al. Als ik mijn been stijf hield, moest zij op zoek naar een andere job. Het been zwichtte.

Die eerste dag was wat onwennig, voor ons allebei. Na de lange vliegreis word je al hupla geconfronteerd met een vreemd iemand die bovendien je nieuwe huis beter kent dan jezelf. En toen ik na een rondgang door het appartement -ik had het in april slechts vluchtig gezien tijdens onze househunting- een omelet wou bakken, gebaarde zij meteen dat zij het wel van mij zou overnemen. Iets dat ik onmiddellijk afwimpelde. Neen, neen … een ei bakken, dat kon ik nog net zelf.

Maar door mijn wegwuif-reactie wisten we allebei nog minder waartoe en waaraan. ‘Je moet dat haar laten doen’, zei Ronny. Hij kende haar al van in juni. ‘Nu voelt ze zich wat ambetant omdat je haar hulp niet aanvaardt.’ Tja, weet ik veel. Ik ben graag baas in eigen keuken. Maar inderdaad, alhoewel ik haar aanbod vriendelijk had afgewezen, keek ze wat paniekerig, dook ineens weg, en maakte zich zo onzichtbaar mogelijk in huis. Damned … geen goeie start, Linda. Werk uit handen geven of hulp vragen … ik ben daar niet zo goed in *bloos*

Welgestelde Indische gezinnen (en expat-families) hebben dus huispersoneel. In India geraken zo miljoenen mensen aan een job. En men stelt vaak zelfs meer dan één persoon tewerk. Iemand die kuist, iemand die kookt, een tuinman, een chauffeur…. De meid, die ook een beetje de coördinator van de rest van het personeel is, woont meestal in. We merkten dat al op tijdens de househunting in het voorjaar. Veel appartementen hadden een klein kamertje met een apart wc-tje, soms zelfs een douche voor de meid. Vlak naast de keuken. En vaak ook een aparte ingang. In de keukens die ik overal zag merkte ik ook op dat de afwasbak altijd ver van het fornuis verwijderd stond. De regel van de gouden driehoek: kookelement, gootsteen en koelkast binnen onmiddellijk handbereik, ging hier duidelijk niet op. Na een tijdje had ik het door. De mensen hier wassen niet zelf af. Veel appartementen hadden ook geen afwasmachine. Ah neen, niet nodig … de meid doet dat voor hen. En daarom was de gootsteen vaak in een vergeethoek van de keuken geduwd, vlak bij het ‘meiden-vertrek’. Dat is nu wel mijn eigen interpretatie.

Ons appartement heeft eveneens een aparte ruimte voor de meid, maar daar staat bij ons een wasmachine. Wij hebben ook twee ingangen: een voordeur en in het hoekje een ‘meiden’-deur. De klinken van de ‘meiden-deuren’ staan opvallend laag. Het zijn ook stuk voor stuk heel kleine ‘meidjes’ hier. Komla is ook maar een duim groot (nog geen 1m50 vermoed ik).

Komla woont niet bij ons in. Ze doet haar job en vertrekt. Zij werkt trouwens nog op een andere plaats. Komla is van Tamil-afkomst en heeft drie zonen tussen de 3 en 8 jaar. Jammer genoeg kent ze geen Engels. Dat is wel de taal die ik met haar spreek, maar dan met veel handgebaren en hele toneelstukken erbij. Als ik terug naar België kom, kan ik ongetwijfeld solliciteren voor een functie als mime-speler! ;-) Mocht je ons vanop afstand zien communiceren, zou je in een lachbui schieten. We liggen vaak zelf plat. Ik beeld alles uit …. en zij doet dat ook voor mij. Een grappig schouwspel.

Dat ze hier graag is merk je. Toen ik haar vorige maand vroeg of ze hier wou blijven komen zag ik haar hart gelukssprongetjes maken in haar ogen. Zo straalde ze. Het is een vrij proper, modern appartement. En we betalen haar een correct loon.

’t Is een schat!

--------------------- 'Ons Komla' ... giecheltrees smiley --------------



Meet Batma

Batma is de meid van onze Indische buurvrouw Reena. Meid is misschien niet het juiste woord. Batma werkt al meer dan 10 jaar voor Reena, een alleenstaande moeder met een 15-jarige dochter. Volgens Batma zijn ze ‘as sisters!’. Haar woorden, he … Ik heb buurvrouw Reena dat voorlopig nog niet zo horen formuleren. Maar ik denk wel dat Batma er een goed leven heeft. Ze regelt er enkele lichtere huishoudelijke taken. En ze kookt.

De tweede week van ons verblijf hadden we ‘ons’ Komla gevraagd of ze ook kon koken. We wilden vertrouwd geraken met de Indische keuken en vroegen ons af of zij geen typisch Indische ontbijtjes kon maken, zo nu en dan. De communicatie verliep echter moeilijk, zodat ik even later Batma bij haalde voor de Engelse vertaling. En daarmee bood Batma prompt aan om voor ons elke morgen te koken. Vanaf die dag genieten wij elke morgen van een ander (en als ik zeg elke morgen een ánder, dan bedoel ik ook een ánder!) Indisch ontbijt. Altijd warm, met groenten, typisch Indisch brood, rijst, graansoorten, soms zelfs patatjes (ja, ja …. ook als ontbijt) en al! Lekker spicy! Maar heerlijk en maagvullend! Ik ben meestal voldaan tot 14u!

Batma woont dus wel in bij buurvrouw Reena en haar dochter. Het is een vrouw die weet wat ze wil en volgens mij zou ze in haar leven veel meer kunnen bereiken. Maar misschien plaats ik het potentieel dat ik in haar zie te weinig in de Indische context … en is het allemaal niet zo gemakkelijk als het voor mij lijkt.

Ze kookt als de beste. Het regent hier elke morgen complimentjes. En dat geeft haar voldoening! Ik hoop iets van haar culinaire kunsten te leren en dingen mee te nemen naar België.

------------------------ Batma - culinaire fee ---------------------------


Komla eet ook elke morgen ontbijt bij ons. Dat hebben we zo afgesproken. Zij zet zich dan in kleermakerzit op de keukenvloer en eet elke maaltijd met haar handen. Ik heb haar al enkele keren aangeboden om aan tafel te gaan zitten. Maar dat weigert ze. Zij voelt zich meer comfortabel op de grond. Voor ons doet dat vreemd aan. Voor haar is dat heel gewoon.



Ronny en ik proberen ook zoveel mogelijk met onze handen te eten. Zo moet dat in India. Maar bij ons ligt er voor alle zekerheid nog een vork en mes naast ons bord.

Komla en Batma verstaan elkaar goed. Letterlijk en figuurlijk! ;-) Ik moet altijd glimlachen als ik hen in de keuken bezig hoor in hun eigen taaltje. Ik begrijp er niets van. Vandaag heb ik Komla gevraagd om mij te leren tellen in het Tamil. Plezier dat ze had! Maar ik heb nog wat oefening nodig, vrees ik.


Een vrouw in India


Batma staat elke morgen om 5u op (dan starten de moskee-gezangen hier trouwens). Ze kleedt zich aan gaat wandelen. Eén uur lang, elke dag. Niet gewoon kuieren. Echt doorstappen, met flinke tred. Wandelen lijkt zo een beetje de nationale sport hier in India. Er zijn zelfs mensen die toertjes maken rond ons appartementencomplex, dat afgesloten is. Lijkt saai … maar je komt elke dag zo’n mensen tegen. Batma gaat echter buiten het complex. Ze geniet ervan en vindt het ’s ochtends zalig buiten, als de lucht nog fris is en je de dauw op je huid voelt. Zo ziet ze elke dag de zon opkomen. Elke dag, tot vorige week …

Vorige week kwam er een abrupt einde aan Batma’s ochtendritueel. Ik dacht dat er een fysieke oorzaak was en informeerde naar haar gezondheid. Ze aarzelde … had tranen in haar ogen. En ineens kwam het er allemaal uit.

Over hoe ze net zoals elke morgen aan haar wandeling begon. Dat het zo een fijne ochtend was … maar dat ze wel bijna geen mensen tegenkwam. En dat er ineens een motorrijder haar vanachter benaderde, vlak bij haar afremde en haar billen betastte. Zij was echt in paniek en schreeuwde moord en brand. Maar de straat was verlaten en niemand hoorde haar gegil. De motorrijder, wellicht toch geschrokken door haar heftige reactie, maakte nog enkele obscene gebaren en verdween. Batma is wenend naar huis gelopen, steeds achter zich kijkend of de man haar niet achterna kwam. Dit had ze nooit eerder meegemaakt. Haar bazin stelde voor om haar ochtendwandelingen een tijdje te staken. En zijzelf durft ook echt niet meer. De schrik zit er goed in bij de Indische meisjes, zeker na de laatste nieuwsberichten.


Pepperspray

Vorige week stond het hele land in rep en roer toen opnieuw een buitenlandse vrouw werd aangerand door 5 mannen. De vrouw, een 22-jarige fotografe was samen met een mannelijke journalist aan het werk op een verlaten site in Mumbai, toen ineens 5 mannen de werf binnenkwamen. Zij verkochten de collega van de vrouw enkele rake klappen. En terwijl twee mannen hem in bedwang hielden en vastbonden, werd de fotografe verkracht door de drie andere gasten. De vrouw overleefde het voorval en werd later zwaargewond in het ziekenhuis opgenomen.

De verontwaardiging was groot en Mumbai te klein. ’s Anderdaags kwamen hele groepen vrouwen op straat uit protest. Een luide opzichtige strijdkreet, een schreeuw om meer veiligheid voor vrouwen. De verkoop van pepperspray verdrievoudigde in no time.Het is hier zelfs al een tijdje zo dat pepperspray niet meer belast wordt, om het product meer toegankelijk te maken voor een grotere groep vrouwen. En nu gaan er zelfs stemmen op om pepperspray gratis te verdelen.

In verschillende landen worden vrouwelijke buitenlandse toeristen aangeraden om voorzichtig te zijn en sommige ambassades raden af om als vrouw alleen te reizen in India.

En ja, wees gerust. Ik kijk uit. Niet in het donker straat op … zelfs niet alleen met Ronny als het schemert. En ik let erop dat ik geen kleding draag die voor Indiërs aanstoot kan geven. Normaal kijk ik mensen altijd vriendelijk aan als ik ergens kom en lach ik mensen toe. Hier in India maak ik echter zo weinig mogelijk oogcontact. Iets wat helemaal tegen mijn natuur indruist.

De laatste jaren kwam India regelmatig in het nieuws met groepsverkrachtingen. Dit fenomeen wordt momenteel uitvergroot door de media. Het is echter niet enkel een Indisch probleem. Ik viel achterover toen ik vernam dat zelfs in een klein land als België elke week gemiddeld vijf groepsverkrachtingen worden gepleegd. En dan heb ik het enkel over de gevallen die bij de politie worden aangegeven. Iets om over na te denken, he.

Het is wel zo dat de onderdrukking en vernedering van vrouwen in India nog altijd een groot probleem is. Veel verkrachtingen blijven ook onopgemerkt. Vrouwen worden vaak door sociale druk of de politie gedwongen hun mond te houden. Slachtoffers die wel melding maken worden vaak blootgesteld aan maatschappelijke stigmatisering. Ze geraken bijvoorbeeld niet meer aan een man. En dat houdt veel vrouwen tegen. Een aangifte leidt bovendien zelden tot een veroordeling.

Maar de aanhoudende protesten en internationale verontwaardiging maken wel dat er meer aandacht is voor seksuele vergrijpen tegen vrouwen. En dat is toch al een start.

Voor Batma zal het nog een tijdje duren vooraleer ze bij schemering terug alleen de straat op durft. Als ze het nog ooit zal doen. De angst is groot. Ik wou oprecht dat ik haar kon helpen. Maar … ik ben ook een vrouw.

  • Comments(4)//misses.bright-side.be/#post9

Hello Bangalore!

Juli 2013Posted by Linda Sun, August 25, 2013 20:14
Het was warm bij aankomst op de luchthaven in Bangalore. Bij ons eerste verblijf in april was het ook al zwoel. Aangenaam en toch weer niet. Als je er een lange vliegreis hebt op zitten, wil je van jezelf niet weten hoe je voor anderen ruikt en verlang je eigenlijk gewoon naar een verfrissende douche. Maar in plaats daarvan moet je nog door een zenuwachtige opeengepakte zwetende massa. Mensen die er stuk voor stuk even vermoeid uitzien als jezelf, en die volgens je eigen goed werkende reukorgaan inderdaad een uur in de wind stinken! Dat bevestigt dan ook weer de vermoedens over jezelf ;-)

Daarna voorbij de strengkijkende en vooral vragende douane: ‘What is the purpose of your visit?’. Bij de afhandeling van de bagage kruipen de minuten als waren het uren.

En toch was ik fris, alert. Mijn brein draaide op volle toeren. Want hier startte het
avontuur echt. Vanaf nu ging een compleet nieuwe wereld open … Voet aan land zetten in onze nieuwe thuisstaat. Het voelde raar. Maar ik had er zin in.


Wachten, wachten en nog eens…

Onze vlucht met British Airways liep veel vertraging op. Eerst vertrokken we in Brussel al ruim een uur later richting Londen. Dat betekende bijgevolg ook minder tijd om over te stappen. Maar het moest volstaan. Ware het niet dat ze net mijn handbagagekoffertje eruit pikten voor een grondige controle.

Mijn eigen fout. Je weet dat je alle elektronische toestellen (gsm, pc, fototoestel, …) uit je koffer moet halen en apart door de scanner moet sturen. Ik was in Londen echter even uit het oog verloren dat er naast mijn notebook ook nog een Ipad in mijn handbagage stak. Lap! Prijs natuurlijk! De scanner had het gezien.

De persoon die de controle voor haar rekening nam was écht zo’n geblokte Britse mansvrouw, om schrik van te krijgen! Alles moest uit mijn koffer én open … Tot ze bij een enveloppe kwam met opschrift ‘Pas opendoen in India’. We hebben zo meerdere enveloppen van vrienden gekregen bij ons afscheid. Leuk, maar we hebben die dus ook echt bewaard tot India, he.

Voor de vrouw was dit een probleem. Wie nam nu een enveloppe mee op het vliegtuig zonder de inhoud ervan te kennen? Ik wou hem absoluut niet openen. En dankzij wat charmerende uitleg heb ik ‘Gestapo-Heidi-Helga’ dan toch kunnen verwurmen. Ze snauwde nog wat dingen die ik niet kon verstaan. Maar het kon mij niet meer schelen. Weg hier! We moesten een vliegtuig halen!


Kind op de kermismolen

Maar ook het volgende vliegtuig nam onmiddelllijk vertraging. Toen iedereen was ingestapt hoorden we een luide gil van een moeder. Een wanhopige rauwe oerkreet! Haar zeer kleine baby vertoonde serieuze ademhalingsproblemen en werd in allerijl naar voren gebracht waar er zuurstof werd toegediend. Men wou geen risico’s nemen, dus was het wachten op de dokter. Na een dik uur besloot men dat het gevaar te groot was, en zou de baby naar het ziekenhuis in Londen worden gebracht. De hele familie verliet dus het vliegtuig. Dit betekende ook dat hun koffers terug uit de bagageruimte moesten. Kortom … ons vliegtuig vertrok 2u later dan gepland.

Ronny en ik hadden het geluk om ‘business’ te vliegen. In onze coupé betekende wachten voor vertrek vooral dat ze 2 keer extra met de champagnefles passeerden en voor een versnapering zorgden. Ons hoorde je dus niet klagen. Ik liet vanaf nu alles op me afkomen. In India zou ik nog wel zwaardere stunten meemaken en meer met ‘wachten’ geconfronteerd worden (ahum).

Toen we eindelijk opstegen had ik intussen al alle elektronica en tools rondom mij uitgeprobeerd, vergezeld van kleine gilletjes. ‘Kijk, Ronny … kijk!’ Een meisje op de kermismolen! Ik doe dat nooit ‘business vliegen’ en ik vind dat zelfs absurd. Waarom moet er onderscheid zijn? Maar onder het mom van ‘zo’n verhuis is toch wel een sterk emotioneel gegeven’ genoot ik er voor een keertje van. Met volle teugen. De stewardess moest lachen: ‘You are gorgeous!’ riep ze me toe.

Nu, mijn belangrijkste ontdekking was toch wel dat ik van mijn seat en voetstoel een volledig bed kon maken. Dat zou goed van pas komen, want van slapen was er die nacht niet veel in huis gekomen.

Tijdens deze trip heb ik eindelijk(!) de film ‘Django Unchained’ gekeken en mij verkneukeld in de puike acteerprestaties van Christophe Waltz. Wat zie ik die man toch graag spelen! En daarna heerlijk geslapen. Heb van de hele vlucht uiteindelijk niet veel gemerkt. Behalve dat het bed toppie was.


No problem, sir

Het was 6u ’s morgens, plaatselijke tijd toen we de caddy met onze valiezen naar buiten duwden op Bengaluru Airport. ‘You want taxi, sir?’ Vandaag liepen we de hordes opdringerige taxichauffeurs straal voorbij. Onze ‘driver’ stond ons al op te wachten.

Ronny kende hem al. Hij verbleef in juni al 3 weken in India. Maar voor mij was het de eerste kennismaking met ‘RAM’, onze chauffeur. Ronny en ik zullen in Bangalore niet zelf kunnen autorijden. Te gevaarlijk. Het verkeer is een chaos. Zoiets geloof je pas als je er zelf geweest bent. We hebben dus een wagen mét chauffeur. Dat voelt voor mezelf heel raar aan. Mijn auto is altijd een beetje mijn vrijheid geweest. En nu ben ik ineens afhankelijk van een persoon. Ram, dus.

Ram was er al vanaf 23u ’s avonds. Hij had onze aankomsttijd verkeerd doorgekregen … en met alle vertragingen erbij had hij dus de hele nacht doorgebracht op de luchthaven. Arme man. Hij was stikop. Het was niet onze schuld … maar we voelden ons toch behoorlijk gegeneerd.

Daarbij kwam nog dat wij behoorlijk veel bagage bij hadden. Ronny’s megagrote fietskoffer moest bovenop de wagen op een draagrek. En alhoewel Ronny de driver hiervoor gewaarschuwd had, had deze geen touwen of gespen mee om dingen bovenop te bevestigen. Maar hij zag er absoluut ‘no problem’ in. ‘We leggen dat ding er gewoon bovenop en vertrekken’, zei hij. ‘I will drive very slowly, sir.’

Ja, ja zoiets kon misschien in zijn wereld, … maar niet in de onze. Stel je voor dat bij bruusk stoppen dat ding van je dak schoot. En dan dacht ik vooral aan de weggebruikers rondom ons. Ik vergeet nooit het verhaal van een koppel in mijn geboortedorp dat na een vakantie aan zee met twee auto’s naar huis reed met een surfplank bovenop één van de wagens. De surfplank kwam los en schoot recht in de ruit van de andere wagen. De man heeft het ongeval niet overleefd. Ik huiverde toen ik eraan dacht. No way, die koffer ging niet los op het dak. Ronny wist dat hij ergens gespen mee had. Na een tijdje zoeken vond hij ze … uiteraard in de laatste koffer die hij opende.

Bij aankomst aan ons appartement kreeg Ram meteen vrij tot ’s avonds, zodat hij wat kon bijslapen. Tegen de avond zouden we iets gaan eten en moest hij terug present zijn

  • Comments(7)//misses.bright-side.be/#post8

Just smile along ...

Juli 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 17:34

‘I’ve learned to fake it and just smile along’ … Een zinnetje uit het nummer ‘Candy’ van Iggy Pop en La Pierson. Ik moest eraan denken toen ik aan de balie van de Indische ambassade in Brussel stond.

‘Morgen naar de ambassade’ schreef ik een dag eerder op Facebook. ‘Denk eraan’, antwoordde één vriend onmiddellijk: ‘Op de ambassade: always smiling’. De volgende dag werd mij pijnlijk duidelijk wat hij hier precies mee bedoelde. Kafka kon er een puntje aan zuigen.

Een visum aanvragen voor een land als India bleek namelijk een zware beproeving voor mijn onweerstaanbare drang naar efficiëntie en logisch denken. Hoe geraak ik op de snelste manier van punt A naar punt B? Euhm, het bezoek aan de Indische ambassade had meer weg van een ritje met zo’n risksja die je een kilometer verder moet afzetten, maar eerst ongevraagd de hele stad rondtoert, met tussendoor nog enkele commerciële tussenstops, vooraleer echt koers te zetten naar je bestemming. Is India wel zo’n goed idee, Linda?


Kafka

Mijn man had een werk-visum nodig. Dat geven ze je niet zomaar. Het vergt veel papierwerk en evenveel stempels van allerlei instanties. Bewijzen, diploma’s, werkgevergetuigenissen en nog meer stempels. Ah ja, en je komt best met de originelen! Ronny is op een blauwe maandag nog helemaal naar Zutendaal gereden voor zijn authentieke diploma, dat zijn moeder gelukkig mooi ingekaderd op zijn oude slaapkamer had hangen. Geloof mij, er is geen betere plaats om documenten in bewaring te geven! ;-)

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer alle voorbereidende paperassen in orde waren. En daarna moest er nog een vertaling gebeuren. Gelukkig werd Ronny hierin bijgestaan door zijn bedrijf en een derde partij. Ik stond al weken in de startblokken om ineens, als Ronny belde, naar de ambassade te vertrekken, om zeker tijdig onze visa te hebben. Maar de bewuste papieren lieten op zich wachten.

Ikzelf had gewoon een entry-visum nodig, als vrouw-van … No ‘stempels’ for me. Gelukkig maar. Wel een supergrote pasfoto. Een ander formaat dan wij gewoon zijn. En je mag vooral niet lachen. Ik lag in een deuk bij de fotograaf. Als ze je zeggen dat je een heel ernstig gezicht moet opzetten … tja, dat moeten ze nu net tegen mij zeggen … Ik heb mij twee keer moeten herpakken. Vooral de mannen komen op die visumfoto’s als echte misdadigers naar voren.

Soit … toen alles in orde bleek en Ronny zijn afpuntlijstje nog een laatste keer overliep, had ik er vertrouwen in. Men verzekerde ons nog dat we zeker op tijd waren en samen onze visa zouden kunnen aanvragen. Datum intussen: twee weken voor onze afreis.


Kére-ké-wére

Mijn vertrouwen kreeg al snel een deuk bij het binnentreden van het gebouw. Geen volk, dat was wél een meevaller. Een vriendin had mij gewaarschuwd dat zij er ooit een halve dag doorbracht.

Maar dan …
‘Oh no sir …’, samen onze visa aanvragen. Dat zou niet gaan. Ronny en ik keken mekaar aan. Onze ogen schoten paniek, maar we bleven lachen. Ah ja, dat hadden we ons voorgenomen. Keep on smiling. Eerst moest Ronny’s dossier afgehandeld worden. Een werkvergunning, weet je wel. En als dat helemaal klaar was, mocht ik een keertje terugkomen helemaal naar Brussel! Het in orde brengen van Ronny’s visum alleen al zou één à twee weken duren. En daarna zou het mijne evenveel tijd in beslag nemen. Oeps! Zolang hadden we niet meer. Op de vraag of beide dossiers niet onmiddellijk tesamen konden afgehandeld worden … werd negatief gereageerd. Ah nee, wat hadden we gedacht, … zo werkte dat niet op de ambassade.

Ik zag de film al voor mij: Ik Ronny op de luchthaven uitwuiven, met zakdoek en al en dikke krokodillentranen. Om hem dan zelf pas één of twee weken later na te vliegen. Ik doe dat, ik durf dat … maar dat was niet mijn idee om samen dit avontuur te starten. Maar lachen bleven we. Je hebt die uitdrukking ‘…als een boer die kiespijn heeft’. Wel, ik voelde die pijn. Maar wat heb je eraan je dik te maken. Helemaal niets. Stel je voor dat ze ons dossier dan helemaal onderaan de stapel legden.


Face

Als ‘gewichtig doen’ in hun jobomschrijving stond, dan kregen de twee heren achter de balie een uitmuntende beoordeling. Elk document werd met wenkbrauwgefrons bekeken. Er kon geen lachje af. Dan kwam de supervisor zich met onze zaak bemoeien. Hij droeg een gilet dat duidelijk onderdeel was van een driedelig pak. Af en toe wreef hij even door zijn perfect geföhnde haren. Hij had zo’n ‘Face’-kapsel. No matter wat er gebeurde … die haren bleven in perfecte plooi. Zoals het kapsel van Face van The A-team! Al verging de wereld … dat gaf ook nooit een krimp! Misschien kon hij wel iets aan onze situatie veranderen? Ijdele hoop … ook deze ‘patron’ kon niets doen. Ah nee, zo werkte dat niet op de ambassade!

Tenslotte mocht Ronny nog van zowat elk papier een kopie nemen. Daar sta je dan met je originelen. Er stond een machine achteraan. Enkele eurocent per kopie. En ja hoor … ze konden omwisselen in kleingeld. Dat was dan wel geen probleem. Nu fronste ik mijn wenkbrauwen, bij zoveel proactiviteit.

Ah ja, nog een weetje. Ronny zou zijn visum enkel kunnen afhalen in de namiddag. Maar dan meteen het mijne aanvragen … ah neen, dat zou niet gaan. Een visum AFhalen doe je in de NAmiddag, mevrouw! Een visum AANvragen in de VOORmiddag. Ah ja, zo werkt dat op de ambassade! Dat werden dus nog meerdere bezoekjes aan onze hoofdstad.

Oh, ik had zo graag die supervisor aan de revers van zijn gilet over de balie getrokken. Maar in plaats daarvan bleven we lachen. Alsof onze smile met elastiekjes achter onze oren werd vastgetrokken.


Whatever will be, will be ...

Toen we buiten stonden keken we mekaar aan, onze smile had plaats gemaakt voor een zenuwachtige geforceerde lach en we bleven onze hoofden schudden. Ongeloof! We zijn een straffe kop koffie gaan drinken om te bekomen. Maar we konden niet anders dan ons bij de situatie neerleggen. Whatever will be, will be...

De weken erna is er serieus gelobbyd om onze visa tijdig in orde te krijgen. En het is gelukt. We hebben samen het vliegtuig richting India genomen. En daarvoor ben ik heel dankbaar. Had bovenstaande vooral met bureaucratie te maken? Of was dit alles al een voorsmaakje van wat ons ginder te wachten stond? Ben zeer benieuwd … but we’ll keep on smiling!

  • Comments(1)//misses.bright-side.be/#post7

India-nekdotes

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 17:31

Ik heb er nog enkele ... India-nekdotes m.b.t. onze oriëntatietocht van april 2013!


Aero/Emo - movie

Vorige week mijn chronisch gebrek aan bioscoopbezoeken terug op peil gebracht. Tijdens de lange afstandsvlucht naar Bangalore achtereenvolgens de films ‘Skyfall’, ‘Argo’ en ‘Life of Pi’ erdoor gejaagd. Toch fijn die privé-tv'tjes in het vliegtuig. Op de nachtvlucht terug had ik nog graag ‘Django Unchained’ gekeken, maar een vliegtuig vol slapende mensen (behalve Lcke) en een barstend kopke weerhielden mij daarvan.

De Indische man naast mij had tegen de ochtend zijn schermpje wél uitgetrokken en koos een film over de tsunami. Ik herkende Ewan Mcgregor. Een gezin van vijf, op vakantie in een resort, werd door de natuurramp uit mekaar gerukt. Zonder het zelf te willen volgde ik zijn film met één oog mee. Zonder koptelefoon, geen geluid … maar het verhaal was simpel dus het lukte mij behoorlijk.

Best een emotionele film ook. Op een bepaald moment –ik moest twee keer kijken (stiekem vanuit mijn ooghoeken)- zag ik de man tranen uit zijn ogen vegen. Oh, schattig! Ik kreeg het zelf ook moeilijk toen de moeder in het verhaal ineens overleed. Enkele scènes later bleek dit een misverstand. Mijn opluchting was zo groot dat ik in een opwelling de arm van mijn medepassagier vastgreep en uitbundig riep: ‘She’s alive!!!’ De man schrok even, keek mij verbaasd aan, maar lachte vriendelijk. Het was een mooie man, zag ik nu. Met lichte ogen, niet zo evident voor een Indiër. Ik excuseerde mij voor mijn uitlating en het meevolgen van ‘zijn’ film. Dan hebben we maar samen verder gekeken, ik nog altijd zonder geluid. Even later werden bij hem weer tranen weggeveegd, en ontsnapte er twee heuse snikken. Toen was het hek van de dam!

Aan het einde van de film hebben wij met ons tweetjes naast mekaar gewoon een potje gejankt… en daarna een praatje geslaan. Hij woonde in Atlanta en vond ons ‘very brave’ dat wij het aandurfden om naar Bangalore te verhuizen.

Of hoe je een hele nacht wakker tussen twee slapende mannen kan zitten (ik helde uiteraard vooral naar Ronny’s zijde) en pas het laatste half uur van de vlucht écht met iemand kennismaakt. Jammer dat we niet meer tijd hadden ... ik wou nog zoveel vragen...



Resto-gieren! ;-)

Eén van onze laatste avonden probeerden we een Chinees restaurant uit. Gehuisvest IN ons hotel. Handig, omdat er weinig tijd was. Eten bij de Chinees in India. Faut le faire, he!

We bestelden een schotel kip en een schotel vis. Om te delen. Love it or hate it; ik stel veel vragen over eten, en de Indiër die onze bestelling opnam moest eraan geloven . De vis ‘Grouper’ smaakte heerlijk, maar was mij niet bekend, dus ik vroeg hem welke vis dit was. Ik gebaarde naar mijn smartphone: No worries, ik zal het zelf wel opzoeken! Tja, dat mocht dus niet, he. HIJ ging het opzoeken voor MIJ! En hij verdween...

Enige tijd later was hij daar weer, heel gewichtig, plechtig bijna. ‘I’ve looked it up for you, the Grouper!’ Ik was zeer benieuwd. Hij boog zich voorover en prevelde: ‘Zieboaaaars!’. Ik verslikte mij in mijn eten, keek naar Ronny, die ook grote ogen trok en kuchte: ‘Xxxcuse me?’ ‘You see’, zei hij … ‘I've looked it up for you: Grouper in Dutch: it’s ‘Zieboaaars’! Mijn ogen werden knikkers. ‘Hoe weede gij da ik Vloams klap?’ zei ik in perfect Engels . ‘Well, I’ve looked it up in the hotelsystem!’ gevolgd door een tandpasta-smile! Ik werd net niet van mijn stoel geblazen! Dus die man was gaan opzoeken uit welk land ik kwam en welke taal ik sprak. Ik zag hem al oefenen in de keuken op het woordje: ‘Zeebaars!’.

De hele maaltijd lang ben ik in de lach geschoten … en toen de Chinese chef-kok aan tafel kwam vragen of alles naar wens was, proestte ik het uit … en ik zei tegen mijn man: ‘Dees kan nu toch echt niet ,he ;-)

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post6

Vergelijken? Of toch niet?

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:49

1 mei 2013 - Rare jongens, die Belgen.


Ik heb nog wel enkele anekdotes over India … maar die schud ik er later wel eens uit.
Intussen vertellen we verhaaltjes over ‘die gekke Belgen’. Want ik mag misschien deze week vaak verwonderd geweest zijn over de Indiërs, eigenlijk kan ik hier in België gewoon blijven doorverhalen.

Zoals vandaag …

Ronny en ik hebben een lange reis achter de rug. Traject: Bangalore-Parijs-Brussel-Leuven. Achtereenvolgens met het vliegtuig-de TGV-de trein-de taxi. Of neen … die laatste: ‘de taxi’ mag je schrappen. En waarom?

Wij zijn zo van die mensen die bijna alles te voet, of met de fiets doen. Als je in het centrum van Leuven woont kan dat ook en is dat zelfs aangewezen. Ook als we op reis gaan, nemen we heel vaak de trein tot in de luchthaven. De mogelijkheid is er, het is gemakkelijk en beter voor het milieu. Zelfs vandaag besloten we na de TGV de trein te nemen tot Leuven Station.

Maar na 19 uur non-stop reizen wilden we ons na aankomst in Leuven Station wél thuis voor de deur laten afzetten door een TAXI. Een parcours dat we normaal met gemak te voet doen. Maar op deze traktatie hadden we recht ... vonden we.


Sleuren

De wieltjes van ons handbagagekoffertje bleken op weg naar India al niet meer goed te functioneren, en dan sleur je je een arm uit. Zweten!

Ik lachte mij daarstraks een breuk toen ik Ronny op de Franse luchthaven zag ‘aangeschoven’ komen… Hij zeulde het koffertje achter zich aan op de verkeerde zijde en had zelfs niet door dat de wieltjes aan de andere kant in de lucht in het niets tolden. Ik kwam niet meer bij! En de mensen maar kijken. Ronny, toch!!! ;-)

Soit, zo moeilijk liep dat koffertje dus … Tesamen met de andere bagage en onze vermoeidheid was een taxi dus meer dan welkom!


Home again
Bij het buitenwandelen van het Leuvense stationsgebouw, zagen we ze al staan … de blinkende taxi’s netjes achter mekaar wachtend in de stralende zon. Op het plein met de café’s voor het station waren allerlei festiviteiten aan de gang en ik kreeg meteen een warm gevoel. In Leuven gebeurt er altijd iets! Ik was thuis!


Are you being served?
Ergens was het een opluchting dat we hier na een drukke week gewoon ‘met rust’ gelaten werden. In India zou je bij je eerste voet buiten de trein al aangeklampt worden door 5 riksja-bestuurders, die allemaal hun diensten aanboden. Mannen die je bleven narennen tot je ze bijna als vliegen van je afsloeg …

Mensen bieden je daar op straat te pas en te onpas hun services aan.
De vreemdste gewaarwording was toch wel toen iemand dat ook deed toen we op straat geld uit de muur wilden halen (pinnen). Eerst gaf hij ons de hele uitleg … en daarna bleef hij gewoon naast ons staan, hielp zelfs bij het drukken toen dat niet onmiddellijk lukte. Bij de code keek hij wel demonstratief de andere kant uit. Achteraf stak hij zijn hand uit voor een fooi.


Mr Cabdriver

In Leuven was het rustiger. Niemand drong zich op ;-) Integendeel, hadden ze dat maar gedaan, want wat bleek? Geen enkele taxi-chauffeur was bereid om ons naar huis te brengen. Ze hadden allemaal wel een smoes … en eentje spotte zelfs: ‘De Sint-Maartenstraat, dat is toch niet ver?’ Daarin hadden ze misschien wel gelijk, maar die rekening moesten zij toch niet voor ons maken? En zeker niet vandaag, met pak en zak, een hoofd dat barstte en de vermoeidheid die parten speelde …


Waarschijnlijk brachten wij hen owv de korte afstand niet genoeg op. En als zij ons wegbrachten moesten ze bij terugkomst aan het station weer helemaal achteraan in de rij aanschuiven.

Ronny vertrok in een verontwaardiging te voet … de koffers bruusk achter zich aantrekkend. En ik heb mij omgedraaid, voor alle taxi-chauffeurs mijn schouders opgehaald, en met mijn handen uit mekaar een ‘Wat?’ ‘Menen jullie dat nu?’ ‘Komaaaan???’-gebaar gemaakt. En dan spottend mijn duim opgestoken: ‘Proficiat, jongens!’


Beschaamd...
Toen we uitgeput naar huis stapten zei ik tegen mijn man: ‘Weet je … nu hebben we deze week regelmatig gelachen met die Indiërs, met hun aanpak, hun gewoontes … vielen we elke dag opnieuw van de ene verbazing in de andere.

Maar de meeste mensen die ons daar benaderden waren wel beleefd, soms wat opdringerig ja, maar altijd vriendelijk. Natuurlijk heb je ook bedelaars, maar de meesten wilden werken en een service verlenen voor wat geld. Ook al vroegen we er niet altijd om.

Vandaag was ik beschaamd om op deze manier terug in mijn Belgenlandje te komen. Werken … wat betekent dat als we voor sommige dingen onze hand zelfs niet willen omdraaien? En dat nog wel op de Dag van de Arbeid.’

Jammer ... mensen beseffen vaak niet half hoe goed ze het hebben.

En …Mr. Cabdriver, F**k you … I’m a survivor!

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post4

En nu serieus ...

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:24

Facebookbericht - 29 april 2013


In-di-lemma’s...

Helse dagen achter de rug. Een week van intense indrukken, cultuurschokjes en beslissingen nemen. Bangalore is de derde stad van India. Een krioelend mierennest met 8,5 miljoen inwoners. Een IT-city in volle ontwikkeling. ‘The Silicon Valley of India’. De chaos is er onoverzienbaar. Je komt prachtige plekjes tegen, … anderzijds zijn er de slums. Poepchique gebouwen, maar ook hutjes gemaakt van wat de vuilnisbelt zoal uitspuwt. Prachtige groene parken en daarnaast rivieren met drijvend afval. De tegenstellingen en continue confrontaties zijn enorm groot.


Rol-ogen

Het verkeer is moordend. Op een tweebaansvak met vijven naast mekaar rijden is heel normaal. Dan tel ik enkele riksja’s en bromfietsen mee. Niemand volgt een vast pad. Je moet al een excellente chauffeur zijn, met uitstekende schijnbewegingen, goedwerkende remmen én een luide claxon om je hier met een gemotoriseerd voertuig op straat te wagen. Hyacinth Bucket, sorry: Bouqueéét, zou zeker en vast rol-ogen tekort komen. En ‘poor Richard’ een nervous breakdown nabij! ;-) Ronny en ik zullen hier nooit zelf kunnen autorijden. Maar zoiets geloof je pas als je het aan den lijve ondervindt. We zijn dus alle dagen met een ‘driver’ op stap geweest. Ik heb geleerd om veel door mijn zijraampje te kijken en minder door de voorruit. Want anders rij je zelf mee en trap je continu op een imaginaire rem. En neem van mij aan, dat is niet gezond voor je hart en je spieren … Stress!!! Hier volgen ongetwijfeld nog verhaaltjes over.


Disney

Deze week veel woningen gezien. En een dilemma drong zich op. De meeste expats (buitenlanders die hier werken) leven buiten de stad, in de regio ‘Whitefield’. En hier wil ik het even over hebben… We bezochten enkele adressen binnen het mondaine ’Palm Meadows’. Een park met chique woningen, wuivende palmbomen, een schitterend clubhouse en 5 zwembaden. Buitenlanders krijgen de mogelijkheid om tijdens hun verblijf in een soort ‘resort’ te leven. Als ze dat willen… Een Club Med met alles erop en eraan.

Voor mij is het wat artificieel … Een soort Disneyland en ik ben zo al geen Disney-girl. Ik hou niet van het fake, oppervlakkige. Je gaat er wel eens naartoe, maar daarom wil je er nog niet blijven. Nogmaals ik spreek nu uiteraard voor mezelf. Ben maar één keer in mijn leven op ‘resort-vakantie’ geweest en dat was meteen ook de laatste. Ik werd gek! Voor mij werkt die formule precies niet. Of toch maar voor een paar dagen. Bij thuiskomst was ik depressief … en leek het alsof ik geen vakantie had gehad. Laat mij maar dingen ontdekken, beleven, exploreren. Ik ga graag op zoek naar het authentieke, het pure van iets, van mensen, van dingen … Dan pas heb ik voldoening. Ieder zijn goesting uiteraard. En verschillen moeten er zijn …

Het moment dat je Palm Meadows buitenrijdt word je keihard geconfronteerd met de harde realiteit waarin veel Indiërs elke dag proberen te overleven. En daar heb ik het moeilijk mee.


Traantjes
Vanaf het moment dat ik anderhalve maand geleden ‘zonder aankondiging vooraf’ weet kreeg van ‘project India’ baarden twee dingen mij zorgen: Eén: ik zou hier wellicht niet zelf kunnen werken. Twee: de immense kloof tussen arm en rijk.

Het eerste punt heb je voor een stuk zelf in de hand. Er zijn genoeg dingen om je nuttig mee bezig te houden. En mensen hier verzekerden mij al: je gaat nog tijd te kort komen, meid! Mijn tweede bezorgdheid –het grote verschil tussen arm & rijk- kan ik als individu echter niet zelf met één vingerknip omkeren. En af en toe bounced dat recht in je gezicht. Soms wordt het ook gewoon teveel. Dus er zijn al tranen gevloeid...

Hoe empatisch ingesteld ik ook ben … alle verhalen die ik vertel, zullen vanuit een 'expat-vrouw'-positie geschreven worden. Ik voel me zelf soms heel hypocriet. Ik besef heel goed dat ik het beter heb dan 80 à 90% van de bevolking hier. En … je kan je daar blijven schuldig over voelen. Of je kan zeggen: ‘Hei, mijn man krijgt hier een mooie professionele kans. En hij verdient het. Echt waar! Ik heb ook mogelijkheden! En ik ben daar heel dankbaar om. Ik wou al altijd naar India en nu ga ik het meemaken. We gaan proberen dit alles zo intens mogelijk te beleven. Trachten van deze periode te genieten en dingen met jullie te delen. En op mijn eigen micro-niveau kan ik misschien wel een verschil maken. Wie weet! Ik hoop het…


Terug naar de househunting … naar Palm Meadows.

Voor buitenlandse families met kinderen is dit fantastische park een ideale oplossing. Het bevindt zich dichter bij de internationale school. De afstand blijft nog altijd niet te onderschatten, want de kindjes zijn nog steeds een uur onderweg en de scholen starten hier al tussen 7u en 7u30. Vanuit het city center zouden kinderen er met de bus 2uur over rijden. Dat is niet leefbaar. Het park is niet alleen dichterbij school, het is ook afgesloten. Kinderen kunnen gewoon op straat of naar hun vriendjes. Je veiligheid is meer verzekerd. Dus het is een goede zaak dat deze woongelegenheid er is.

Ik was heel blij dat mijn bevooroordeeld beeld van ‘verwende’ resort-mensen zaterdag danig werd bijgesteld. We bezochten een Belgisch Franstalig gezin met vier kinderen dat al jaren in het park woont. Het was mooi om te zien hoe zij temidden van deze pracht toch hun voeten op de grond houden, sociaal meevoelend leven en hun kinderen ook zo opvoeden. De kinderen waren eerder dit jaar gaan helpen met voedsel- en kledingbedeling, verhuis, … van honderden Indische gezinnen. Zij moesten op enkele weken tijd hun hutjes verlaten, omdat een projectontwikkelaar ineens de werken voor een groot complex wou opstarten. Ze stonden van de ene op de andere dag op straat. Maak het maar mee. De kinderen brachten zelfs een gehandicapt hondje mee naar huis, dat gewoon door het raam naar buiten gesmeten was. Het arme beest kon niet meer lopen. Dagenlang hebben ze zijn pootjes gemasseerd. En elke week ging er een extra pootje opnieuw functioneren. Het hondje stelt het nu wel en begroette ons hyperuitbundig! Superschattig! ;-)


Big City Life

Maar … dus geen Palm Meadows voor ons. En dat is een bewuste keuze. Ik voelde mij er niet happy. Trouwens, Ronny zou dan elke dag 1,5u onderweg zijn naar de stad. En dat wil ik niet. Wij gaan voor the ‘very center of the city’. De plaats waar de chaos en de tegenstellingen het grootst zijn. Waar het leven bruist, maar ook het hardst frappeert. Op dit moment voelt dit voor mij het beste aan. Ik hoop dat ik de juiste keuze maak … Ik ben helemaal verliefd geworden op een dakappartement. Een woning die ik gezellig kan maken en waar ik mij ‘thuis’ zou kunnen voelen. Met een prachtig uitzicht op de city. En zo wordt mijn vraag om een ‘terras’ ook ingewilligd, want dat is niet zo evident. Zo kan ik ook ’s buiten zonder altijd onmiddellijk de confrontatie met de hyperdrukke straat aan te moeten. Neem van mij aan … gewoon flaneren of wandelen langs de straat, dat lukt hier niet! Ik hoop dat het tegendeel nog zal blijken. Het klimaat laat bovendien toe om een heel jaar buiten te leven als je wil, dus een terras zou heel welkom zijn …


NO problem...
We gaan er alle moeite van de wereld voor doen om dit appartement te huren; maar ik hou er serieus rekening mee dat dat wellicht niet lukt. Ons project start pas in juli/augustus … en wat ik deze week al leerde is dat Indiërs je in je gezicht toelachen … everything is ‘noooo problem!’- big smile! Maar een belofte heeft niet dezelfde betekenis als bij ons. Voor hen is een belofte zeer gemeend op het moment, maar het kan evengoed zijn dat die maar 5 minuten stand houdt … want daarna kunnen dingen alweer anders zijn en wringen ze zich in tientallen bochten om een uitleg te verzinnen. Ik mag natuurlijk niet alle Indiërs over dezelfde kam scheren… maar ik hou serieus rekening met het cliché. Bij de bezichtigingen kreeg ik van de huiseigenaars of makelaars nooit een hand. Ronny wél … Wellicht omdat ik een vrouw ben. Als ik dit merkte, ben ik altijd zelf naar voren getreden met uitgestoken hand, zodat ze niet anders konden dan mij goeiedag te zeggen. Maar dat was dan ook geen probleem, misschien omdat ik zelf het initiatief nam. Na enkele minuten hadden ze meestal wel door dat ze met mij rekening moesten houden en dat de argumente-pro best mijn richting uitkwamen ;-) Ik zal per slot van rekening het meeste thuis zijn. The lady of the house is speaking! ;-)

Maar ik probeer mij in al die dingen niet te zeer op te jagen, laat dingen gewoon op mij afkomen en hou er rekening mee dat alles hier nu eenmaal anders zijn, en daarom niet slechter of beter. Ik vermoed dat dat nog de meest gezonde oplossing is om met cultuurverschillen om te gaan. Ik vind alles wat ik meemaak tot-nu-toe zelfs grappig en denk: ‘alweer voer voor verhaaltjes’. Maar die zijn voor later … ;-).


UB City by night. Zicht vanuit onze favoriete appartement.

Note: Uiteindelijk is het niet dit appartement geworden. We gaven drie favoriete woningen door. Het werd onze derde keuze. Leuk appartement in een andere buurt van de stad.

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post3

Oriëntatietrip & househunting april 2013

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:11

Aankomst Oriëntatietrip/househunting- Nacht van 22 op 23 april 2013

Goed aangekomen in Bangalore.
23°C om middernacht. Daarmee kan ik leven.
Tijdsverschil met België = 3,5u.

De chauffeur die ons stond op te wachten heeft het steeds over 'Mister Ronny'. Want Schrijvers is voor buitenlanders gewoon te moeilijk om uit te spreken.

Ze rijden hier links ... allez, op papier toch. Lees maar: in het midden en soms ook wel rechts. Maar dan gebruiken ze naast het gaspedaal hun claxon (te pas en te onpas). Ik heb mij toch een paar keer schrap gezet, maar 12 keer of zo.

Bij het hotel aangekomen werd de auto volledig gecontroleerd, ook gescand langs de onderkant. Toch even wennen. En de bagage moest ook door de scanner, net zoals op de vlieghaven.

Leuk hotel! Benieuwd wat morgen zal brengen.



23 april 2013

Acclimatisatiedagje vandaag!

Omdat Ronny conference calls had… vooral in het hotel gebleven.
Toch even naar buiten. Ronny’s zwembroek was niet mee. En met een groot zwembad in je hotel en een man die traint voor een halve triathlon is dat een kleine ramp.
Dus op naar een kleine shopping mall in de buurt. Ik ben alle shops binnengestapt en heb overal mijne parole gedaan. Maar geen zwembroek.

Zo leer je wel snel bij. Mensen hier zullen niet gauw zeggen dat ze je niet kunnen helpen. Ze geven wel onmiddellijk aan wat ze wél allemaal verkopen. Maar een zwembroek, daarvoor heb je weinig alternatieven, he .

Daarna mijn probleem in het hotel aangekaart. Maar dat is toch ‘No problem’, zeggen ze hier. Ze gingen onmiddellijk wat telefoons doen, vroegen de maat en binnen het uur had Ronny zijn kleinood. En toen ik wou betalen was het antwoord: ‘Moet niet, dat is een cadeautje van het hotel’. Geweldig toch!

Daarnet ook een meeting gehad met het bureau dat ons gaat helpen bij de huizenjacht en andere formaliteiten. Want we worden officiële inwoners in India.

Zegt die man tegen mij: ‘My name is Bunny’. Ik kon nog net een wilde bulderlach onderdrukken. Ze doen hun werk wel goed. Gaven ook tips ivm gebruiken hier.
Als je bv iemand iets vraagt … en die schudt zijn hoofd, wil dat niet zeggen dat hij ‘neen’ zegt. Eigenlijk wil hij meegeven dat hij je begrepen heeft, en het waarschijnlijk ook zal doen. Je moet het maar weten, he.

Morgen starten we de oriëntatietrip en househunting!

Toen ik achteraf op het businesskaartje keek was ik blij dat ik mijn lach had kunnen inhouden. Onze man heet ‘BuDDy Smith’. Met een ‘buddy’ voel ik mij al veel geruster

Zeg nu zelf ... bij zo'n zwembad heb je beter je zwembroek mee smiley



25 april 2013

‘Zal ik je eens vertellen hoe ik aan mijn naam kom?’
De vraag kwam out of the blue. Ik moest even naar adem happen om niet opnieuw in mijn lach te stikken. Had Bunny, eh Buddy na onze eerste ontmoeting mijn facebookprofiel gecheckt?

Ja, natuurlijk wou ik dat! Als je je openstelt voor mensen, … komen verhalen vaak vanzelf. ‘Wel ik ben niet geboren in een ziekenhuis’, vervolgde onze Relocation Officer. ‘Ik was het zevende kind in rij, Indische moeder en Engelse vader… en ik floepte er ineens uit in de badkamer!’

Zijn hele gezicht grijnsde breed. ‘Nu je het zegt, grapte ik. ‘Je ziet er nog altijd naar uit!’ Na een dagje samenzijn wist hij wel dat ik zoiets niet meen en graag al gekscherend door het leven stap.

We hebben wat afgelachen de laatste 2 dagen. Het was zo’n guy die zijn werk wel serieus neemt, maar het leven iets lichter. Daar hou ik van!

‘Daarna gingen mijn ouders feesten om mijn geboorte te vieren’, ging hij verder. ‘ En toen ze mij moesten registreren waren ze dus straalbezopen. Mijn naam ging normaal ‘Keith’ zijn. Maar er ging dus wel degelijk iets mis … and now I’m stuck with the name Buddy!’ Zijn lach veranderde in een geforceerde pruillip.

Je kan niet geloven hoeveel deugd het deed om mijn bulderlach vrij te laten ontsnappen. Eindelijk mocht het!


Spicy ontbijtjes

Ik heb in het hotel gesmuld van telkens lekkere spicy ontbijtjes.


De linkse foto toont o.a. Dhosa, Vada, Upama, Uttapam, Puri en de curry heet Saambhar. Rechts zie je een grote Uttapam met uien en tomaatjes.



26 april 2013

What (not) to wear?

Wat doe jij aan bij meer dan 33°C? Niet veel, zal je mij wellicht antwoorden.
Wat doe je als Westerse vrouw in Bangalore aan bij zo’n hete temperatuur?

Ik stelde de vraag aan de Indiase dame van het agentschap.’ Best een lange broek’, zei ze. Ze zag mij bedenkelijk kijken. ‘Of je zorgt er voor dat je benen wat bedekt zijn. Geen hot pants op straat.’ Nu, dat laatste was ik ook niet direct van plan ‘En je schouders bedekken. Geen haltertopjes en liefst een mouwtje tot aan de elleboog.’ Mijn wenkbrauwen gingen opnieuw omhoog.

‘Ga gewoon deftig straat op’, glimlachte ze. ‘En zeker niet ’s avonds of ’s nachts alleen op stap! Not safe!' Met sommige dingen ga ik het toch moeilijk hebben. Dan doe je jaren je best om er een beetje vrijgevochten uit te komen … en ineens lijkt je vrijheid terug aan banden gelegd.

Eens kijken hoe we hiermee omgaan. De eerste dag van onze househunting droeg ik een driekwart broek met een los bloesje en lage schoenen. Beetje toeriste. Ik zat safe, maar voelde me behoorlijk plomp.

Omdat ik toch in het gezelschap van 2 mannen was deed ik de test. De volgende dag droeg ik een fladderrokje tot op de knie, een meer aanspannend bloesje met korte mouwtjes en een meer elegant schoentje met hakje. Ik was heel netjes, maar het verschil was duidelijk merkbaar. Mannen staren je zonder scrupules na. Zoiets merk je als vrouw onmiddellijk. Zelfs Buddy maakte een opmerking over mijn hakken. Onder het mom dat ik er niet ver mee zou kunnen stappen. ‘Don’t worry’, lachte Ronny. ‘She can do miles on that shoes!’

Het zal voor mij een evenwichtsoefening worden tussen mij aanpassen aan mijn gastland en mezelf niet verloochenen. Maar we zullen er wel geraken. Het grappigste dat ik gisteren meemaakte was de poortwachter van een woningcomplex die ik bij het binnengaan vriendelijk groette. Hij zei goeiedag terug … tegen mijn benen! *Zo.klein.ben.ik.nu.ook.weer.niet*.

Vandaag had ik het gevonden, ik droeg dezelfde soort kleding ... enkel mijn schoenen aangepast. Een sleehak is de oplossing! India en ik gaan nog wat compromissen sluiten ...

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post2
Next »