Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

Misses Bright-Side

Over LindaPosted by Linda Fri, August 02, 2013 13:23

LINDA is de naam.

Voluit: Linda Elisa. Met een S.
Die tweede naam heb ik te danken aan mijn meter. Mijn bomma Elisa. Ook met een S. Roepnaam: Lizza. Ze is er al een tijdje niet meer, mijn meter. En ik zou er geld voor geven om nog één keer door haar omvangrijke armen tegen de al even omvangrijke borst getrokken te worden. Veel geld. En zo’n klinkende smakkende doornatte bomma-kus? Och laat maar komen. Meer dan één zelfs. Als dat nog eens kon.

Mijn allereerste echte lief vond mijn tweede naam geweldig. Zijn brieven begonnen steevast met ‘Lieve Liesje’. Tja, zover gaan mijn jeugdjaren terug. Helemaal naar de tijd dat men nog brieven schreef. Heerlijk! Oh nostalgie.

Lcke is een nickname. Mezelf ooit toegedicht in een periode dat ik nog niet zo volwassen was (niet zo lang geleden). Geen ‘ikke’ of ‘Icke’ – toestanden. Het zijn gewoon mijn initialen in ’t klein. L.C.-ke! Er zijn nog altijd personen die me zo noemen. In een sms’je, op facebook… Dat doet me glimlachen. Het zijn mensen die ik leerde kennen in een heel fijne periode van mijn leven. Mensen die ik nog altijd koester.

‘Gij seh, vedet!’ Dat zegt mijn man vaak tegen mij en dan krijg ik een knuffel. Maar als ik doordram of mij opjaag in dingen en hem achter zijn veren zit, noemt hij mij ‘Hetty de Heks’. Geen knuffel in dat geval.

Mijn roepnaam Linda kreeg ik van mijn papa. Hij koos de meisjesnamen. Mama benoemde de jongens. Dat hadden ze zo afgesproken. Etymologisch gezien staat Linda voor ‘schild uit lindehout’. Bescherming biedend. En ja, ik ben een eerder zorgzaam type, veelal rekening houdend met het welzijn van anderen. Soms teveel.
Mijn naam betekent ook ‘slang’, als kenner van de geheimen. Maar in het Spaans betekent Linda dan weer ‘mooi’ en ‘lief’. Een lief serpent dus. Dat vat me wel mooi samen, ja.

LIN-DA E-LI-SA!
Het klopt en het klokt! Voor mij toch.


L-India

Ik woon in India. Voor even. En nog maar net. En dat is ook de hoofdreden van deze blog. Ik beloofde vrienden en familie immers dat ze mee op reis mochten. Via mijn verhalen.
Mijn man werkt een jaartje in Bangalore voor een Belgische firma. En ik kwam mee. Onze zoon Luka (°1992) bleef in België en let op onze woning in Leuven. Hij studeert en zit nu eindelijk ‘op kot’, in ons eigen huis dan wel.
Professioneel kreeg ik de laatste 20 jaren de kans om mijn liefde voor taal te combineren met creatieve marketingacties, in kleine en grote bedrijven. Het afgelopen jaar was ik in opstart als zelfstandig marketing- en communicatieconsultant. Dat project heb ik even gestopt. On hold, zoals dat heet.

Deze blog gaat niet enkel over India. Gedachten, meningen, flash-backs uit het verleden … misschien wel een receptje tussendoor… het moet allemaal kunnen.


Bright-Side

Bright-Side is een levenswijze, een ingesteldheid. Niet aangeboren, helaas. Ik ben begenadigd met massa’s pieker-genen. Van het diepgewortelde en drammende soort. Het zwarte denken … Aloha! Maar er wordt aan de positieve weg getimmerd. Heel hard en bewust. Minder in problemen denken, eerder in opportuniteiten of uitdagingen. Always look @the Bright-Side! En het werkt. Niet altijd natuurlijk, wel regelmatig… voor mij toch.

Soms heb je ook gewoon geluk om de juiste mensen tegen te komen. Mensen die je voortdurend blijven aanhalen, maar je af en toe ook eens goed, soms krachtig hard, met de voeten op de grond zetten. Mensen die je helpen relativeren. Mensen die je liften en je vleugels geven. Mensen die van jou gewoon een beter mens maken. Mijn man is zo iemand. Hij maakt mij sterker. En ik ben een dankbaar mens.
Mijn zoon heeft dat ook wel. Zelfs als hij een aartsmoeilijk examen tegemoet gaat, zingt hij 's morgens luidkeels onder de douche. Bright-Side ten voeten uit! Maar ik mag zeggen dat ik al vaak geluk heb gehad in mijn leven en dat ik al veel gelijkgestemden ontmoette. Mensen die de moeite zijn. Die je positieve vibes bezorgen.

Positief denken gaat niet vanzelf en het vraagt inzet. Niet al mijn dagen zijn Bright-Side dagen en ik wals niet altijd door het leven. Maar ik dans en zing wel elke dag, letterlijk dan. Elke dag! Al is het maar een kleine huppelende bijtrekpas in de gang op weg naar buiten. Er is altijd muziek in mijn leven. En dat helpt … voor mij toch.


Een blog dus …

Verhalen vertellen moet ik. Het is sterker dan mezelf. Ze ontspruiten uit het niets. Tijdens mijn looprondje, in de wagen, op de roltrap in de winkel … Ik zie kleine details en terwijl ik naar huis wandel kronkelen er verhaaltjes in mijn hoofd. Ze zijn daar altijd blijven zitten. Ik deed er weinig mee. Of ik moest een opstel voor school schrijven. Dan kwamen die opgekropte hersenspinsels er ineens allemaal uit. Op Facebook zette ik al enkele schuchtere stappen. Verlegen en schichtig om me heen kijkend. Zou ik de mensen niet nodeloos vervelen? ‘Oh nee, daar heb je haar weer…’

Maar soit … naar wie moet ik kijken?
Schrijven moet ik. Het is een must. Voor mij toch.

Lezen mág u. Als-u-wil.


Voor uw en mijn veiligheid zullen we aannemen dat alles op deze blog fictief is. Dat geeft mij ook meer ‘dichterlijke’ vrijheid. U bepaalt zelf maar wat u waar acht. En ik zal dat voor mezelf ook doen. Soms zullen mijn verhalen schertsend overkomen. Het is nooit mijn bedoeling om mensen uit te lachen of te kwetsen. Sommige dingen en situaties zijn gewoon anders (dan we gewoon zijn) en confronterend. En die geven net stof voor leuke verhaaltjes. Maar zoals ik al zei: alles is fictief. Dus u mag mijn vorige bezorgdheid zelfs als nietig beschouwen. Als-u-wil.


Tot slot een feel-good nummer dat mij instant happy maakt! :-)

Brown Eyed Girl van Van Morrison




  • Comments(3)//misses.bright-side.be/#post0