Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

India-nekdotes

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 17:31

Ik heb er nog enkele ... India-nekdotes m.b.t. onze oriëntatietocht van april 2013!


Aero/Emo - movie

Vorige week mijn chronisch gebrek aan bioscoopbezoeken terug op peil gebracht. Tijdens de lange afstandsvlucht naar Bangalore achtereenvolgens de films ‘Skyfall’, ‘Argo’ en ‘Life of Pi’ erdoor gejaagd. Toch fijn die privé-tv'tjes in het vliegtuig. Op de nachtvlucht terug had ik nog graag ‘Django Unchained’ gekeken, maar een vliegtuig vol slapende mensen (behalve Lcke) en een barstend kopke weerhielden mij daarvan.

De Indische man naast mij had tegen de ochtend zijn schermpje wél uitgetrokken en koos een film over de tsunami. Ik herkende Ewan Mcgregor. Een gezin van vijf, op vakantie in een resort, werd door de natuurramp uit mekaar gerukt. Zonder het zelf te willen volgde ik zijn film met één oog mee. Zonder koptelefoon, geen geluid … maar het verhaal was simpel dus het lukte mij behoorlijk.

Best een emotionele film ook. Op een bepaald moment –ik moest twee keer kijken (stiekem vanuit mijn ooghoeken)- zag ik de man tranen uit zijn ogen vegen. Oh, schattig! Ik kreeg het zelf ook moeilijk toen de moeder in het verhaal ineens overleed. Enkele scènes later bleek dit een misverstand. Mijn opluchting was zo groot dat ik in een opwelling de arm van mijn medepassagier vastgreep en uitbundig riep: ‘She’s alive!!!’ De man schrok even, keek mij verbaasd aan, maar lachte vriendelijk. Het was een mooie man, zag ik nu. Met lichte ogen, niet zo evident voor een Indiër. Ik excuseerde mij voor mijn uitlating en het meevolgen van ‘zijn’ film. Dan hebben we maar samen verder gekeken, ik nog altijd zonder geluid. Even later werden bij hem weer tranen weggeveegd, en ontsnapte er twee heuse snikken. Toen was het hek van de dam!

Aan het einde van de film hebben wij met ons tweetjes naast mekaar gewoon een potje gejankt… en daarna een praatje geslaan. Hij woonde in Atlanta en vond ons ‘very brave’ dat wij het aandurfden om naar Bangalore te verhuizen.

Of hoe je een hele nacht wakker tussen twee slapende mannen kan zitten (ik helde uiteraard vooral naar Ronny’s zijde) en pas het laatste half uur van de vlucht écht met iemand kennismaakt. Jammer dat we niet meer tijd hadden ... ik wou nog zoveel vragen...



Resto-gieren! ;-)

Eén van onze laatste avonden probeerden we een Chinees restaurant uit. Gehuisvest IN ons hotel. Handig, omdat er weinig tijd was. Eten bij de Chinees in India. Faut le faire, he!

We bestelden een schotel kip en een schotel vis. Om te delen. Love it or hate it; ik stel veel vragen over eten, en de Indiër die onze bestelling opnam moest eraan geloven . De vis ‘Grouper’ smaakte heerlijk, maar was mij niet bekend, dus ik vroeg hem welke vis dit was. Ik gebaarde naar mijn smartphone: No worries, ik zal het zelf wel opzoeken! Tja, dat mocht dus niet, he. HIJ ging het opzoeken voor MIJ! En hij verdween...

Enige tijd later was hij daar weer, heel gewichtig, plechtig bijna. ‘I’ve looked it up for you, the Grouper!’ Ik was zeer benieuwd. Hij boog zich voorover en prevelde: ‘Zieboaaaars!’. Ik verslikte mij in mijn eten, keek naar Ronny, die ook grote ogen trok en kuchte: ‘Xxxcuse me?’ ‘You see’, zei hij … ‘I've looked it up for you: Grouper in Dutch: it’s ‘Zieboaaars’! Mijn ogen werden knikkers. ‘Hoe weede gij da ik Vloams klap?’ zei ik in perfect Engels . ‘Well, I’ve looked it up in the hotelsystem!’ gevolgd door een tandpasta-smile! Ik werd net niet van mijn stoel geblazen! Dus die man was gaan opzoeken uit welk land ik kwam en welke taal ik sprak. Ik zag hem al oefenen in de keuken op het woordje: ‘Zeebaars!’.

De hele maaltijd lang ben ik in de lach geschoten … en toen de Chinese chef-kok aan tafel kwam vragen of alles naar wens was, proestte ik het uit … en ik zei tegen mijn man: ‘Dees kan nu toch echt niet ,he ;-)

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post6

Vergelijken? Of toch niet?

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:49

1 mei 2013 - Rare jongens, die Belgen.


Ik heb nog wel enkele anekdotes over India … maar die schud ik er later wel eens uit.
Intussen vertellen we verhaaltjes over ‘die gekke Belgen’. Want ik mag misschien deze week vaak verwonderd geweest zijn over de Indiërs, eigenlijk kan ik hier in België gewoon blijven doorverhalen.

Zoals vandaag …

Ronny en ik hebben een lange reis achter de rug. Traject: Bangalore-Parijs-Brussel-Leuven. Achtereenvolgens met het vliegtuig-de TGV-de trein-de taxi. Of neen … die laatste: ‘de taxi’ mag je schrappen. En waarom?

Wij zijn zo van die mensen die bijna alles te voet, of met de fiets doen. Als je in het centrum van Leuven woont kan dat ook en is dat zelfs aangewezen. Ook als we op reis gaan, nemen we heel vaak de trein tot in de luchthaven. De mogelijkheid is er, het is gemakkelijk en beter voor het milieu. Zelfs vandaag besloten we na de TGV de trein te nemen tot Leuven Station.

Maar na 19 uur non-stop reizen wilden we ons na aankomst in Leuven Station wél thuis voor de deur laten afzetten door een TAXI. Een parcours dat we normaal met gemak te voet doen. Maar op deze traktatie hadden we recht ... vonden we.


Sleuren

De wieltjes van ons handbagagekoffertje bleken op weg naar India al niet meer goed te functioneren, en dan sleur je je een arm uit. Zweten!

Ik lachte mij daarstraks een breuk toen ik Ronny op de Franse luchthaven zag ‘aangeschoven’ komen… Hij zeulde het koffertje achter zich aan op de verkeerde zijde en had zelfs niet door dat de wieltjes aan de andere kant in de lucht in het niets tolden. Ik kwam niet meer bij! En de mensen maar kijken. Ronny, toch!!! ;-)

Soit, zo moeilijk liep dat koffertje dus … Tesamen met de andere bagage en onze vermoeidheid was een taxi dus meer dan welkom!


Home again
Bij het buitenwandelen van het Leuvense stationsgebouw, zagen we ze al staan … de blinkende taxi’s netjes achter mekaar wachtend in de stralende zon. Op het plein met de café’s voor het station waren allerlei festiviteiten aan de gang en ik kreeg meteen een warm gevoel. In Leuven gebeurt er altijd iets! Ik was thuis!


Are you being served?
Ergens was het een opluchting dat we hier na een drukke week gewoon ‘met rust’ gelaten werden. In India zou je bij je eerste voet buiten de trein al aangeklampt worden door 5 riksja-bestuurders, die allemaal hun diensten aanboden. Mannen die je bleven narennen tot je ze bijna als vliegen van je afsloeg …

Mensen bieden je daar op straat te pas en te onpas hun services aan.
De vreemdste gewaarwording was toch wel toen iemand dat ook deed toen we op straat geld uit de muur wilden halen (pinnen). Eerst gaf hij ons de hele uitleg … en daarna bleef hij gewoon naast ons staan, hielp zelfs bij het drukken toen dat niet onmiddellijk lukte. Bij de code keek hij wel demonstratief de andere kant uit. Achteraf stak hij zijn hand uit voor een fooi.


Mr Cabdriver

In Leuven was het rustiger. Niemand drong zich op ;-) Integendeel, hadden ze dat maar gedaan, want wat bleek? Geen enkele taxi-chauffeur was bereid om ons naar huis te brengen. Ze hadden allemaal wel een smoes … en eentje spotte zelfs: ‘De Sint-Maartenstraat, dat is toch niet ver?’ Daarin hadden ze misschien wel gelijk, maar die rekening moesten zij toch niet voor ons maken? En zeker niet vandaag, met pak en zak, een hoofd dat barstte en de vermoeidheid die parten speelde …


Waarschijnlijk brachten wij hen owv de korte afstand niet genoeg op. En als zij ons wegbrachten moesten ze bij terugkomst aan het station weer helemaal achteraan in de rij aanschuiven.

Ronny vertrok in een verontwaardiging te voet … de koffers bruusk achter zich aantrekkend. En ik heb mij omgedraaid, voor alle taxi-chauffeurs mijn schouders opgehaald, en met mijn handen uit mekaar een ‘Wat?’ ‘Menen jullie dat nu?’ ‘Komaaaan???’-gebaar gemaakt. En dan spottend mijn duim opgestoken: ‘Proficiat, jongens!’


Beschaamd...
Toen we uitgeput naar huis stapten zei ik tegen mijn man: ‘Weet je … nu hebben we deze week regelmatig gelachen met die Indiërs, met hun aanpak, hun gewoontes … vielen we elke dag opnieuw van de ene verbazing in de andere.

Maar de meeste mensen die ons daar benaderden waren wel beleefd, soms wat opdringerig ja, maar altijd vriendelijk. Natuurlijk heb je ook bedelaars, maar de meesten wilden werken en een service verlenen voor wat geld. Ook al vroegen we er niet altijd om.

Vandaag was ik beschaamd om op deze manier terug in mijn Belgenlandje te komen. Werken … wat betekent dat als we voor sommige dingen onze hand zelfs niet willen omdraaien? En dat nog wel op de Dag van de Arbeid.’

Jammer ... mensen beseffen vaak niet half hoe goed ze het hebben.

En …Mr. Cabdriver, F**k you … I’m a survivor!

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post4

En nu serieus ...

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:24

Facebookbericht - 29 april 2013


In-di-lemma’s...

Helse dagen achter de rug. Een week van intense indrukken, cultuurschokjes en beslissingen nemen. Bangalore is de derde stad van India. Een krioelend mierennest met 8,5 miljoen inwoners. Een IT-city in volle ontwikkeling. ‘The Silicon Valley of India’. De chaos is er onoverzienbaar. Je komt prachtige plekjes tegen, … anderzijds zijn er de slums. Poepchique gebouwen, maar ook hutjes gemaakt van wat de vuilnisbelt zoal uitspuwt. Prachtige groene parken en daarnaast rivieren met drijvend afval. De tegenstellingen en continue confrontaties zijn enorm groot.


Rol-ogen

Het verkeer is moordend. Op een tweebaansvak met vijven naast mekaar rijden is heel normaal. Dan tel ik enkele riksja’s en bromfietsen mee. Niemand volgt een vast pad. Je moet al een excellente chauffeur zijn, met uitstekende schijnbewegingen, goedwerkende remmen én een luide claxon om je hier met een gemotoriseerd voertuig op straat te wagen. Hyacinth Bucket, sorry: Bouqueéét, zou zeker en vast rol-ogen tekort komen. En ‘poor Richard’ een nervous breakdown nabij! ;-) Ronny en ik zullen hier nooit zelf kunnen autorijden. Maar zoiets geloof je pas als je het aan den lijve ondervindt. We zijn dus alle dagen met een ‘driver’ op stap geweest. Ik heb geleerd om veel door mijn zijraampje te kijken en minder door de voorruit. Want anders rij je zelf mee en trap je continu op een imaginaire rem. En neem van mij aan, dat is niet gezond voor je hart en je spieren … Stress!!! Hier volgen ongetwijfeld nog verhaaltjes over.


Disney

Deze week veel woningen gezien. En een dilemma drong zich op. De meeste expats (buitenlanders die hier werken) leven buiten de stad, in de regio ‘Whitefield’. En hier wil ik het even over hebben… We bezochten enkele adressen binnen het mondaine ’Palm Meadows’. Een park met chique woningen, wuivende palmbomen, een schitterend clubhouse en 5 zwembaden. Buitenlanders krijgen de mogelijkheid om tijdens hun verblijf in een soort ‘resort’ te leven. Als ze dat willen… Een Club Med met alles erop en eraan.

Voor mij is het wat artificieel … Een soort Disneyland en ik ben zo al geen Disney-girl. Ik hou niet van het fake, oppervlakkige. Je gaat er wel eens naartoe, maar daarom wil je er nog niet blijven. Nogmaals ik spreek nu uiteraard voor mezelf. Ben maar één keer in mijn leven op ‘resort-vakantie’ geweest en dat was meteen ook de laatste. Ik werd gek! Voor mij werkt die formule precies niet. Of toch maar voor een paar dagen. Bij thuiskomst was ik depressief … en leek het alsof ik geen vakantie had gehad. Laat mij maar dingen ontdekken, beleven, exploreren. Ik ga graag op zoek naar het authentieke, het pure van iets, van mensen, van dingen … Dan pas heb ik voldoening. Ieder zijn goesting uiteraard. En verschillen moeten er zijn …

Het moment dat je Palm Meadows buitenrijdt word je keihard geconfronteerd met de harde realiteit waarin veel Indiërs elke dag proberen te overleven. En daar heb ik het moeilijk mee.


Traantjes
Vanaf het moment dat ik anderhalve maand geleden ‘zonder aankondiging vooraf’ weet kreeg van ‘project India’ baarden twee dingen mij zorgen: Eén: ik zou hier wellicht niet zelf kunnen werken. Twee: de immense kloof tussen arm en rijk.

Het eerste punt heb je voor een stuk zelf in de hand. Er zijn genoeg dingen om je nuttig mee bezig te houden. En mensen hier verzekerden mij al: je gaat nog tijd te kort komen, meid! Mijn tweede bezorgdheid –het grote verschil tussen arm & rijk- kan ik als individu echter niet zelf met één vingerknip omkeren. En af en toe bounced dat recht in je gezicht. Soms wordt het ook gewoon teveel. Dus er zijn al tranen gevloeid...

Hoe empatisch ingesteld ik ook ben … alle verhalen die ik vertel, zullen vanuit een 'expat-vrouw'-positie geschreven worden. Ik voel me zelf soms heel hypocriet. Ik besef heel goed dat ik het beter heb dan 80 à 90% van de bevolking hier. En … je kan je daar blijven schuldig over voelen. Of je kan zeggen: ‘Hei, mijn man krijgt hier een mooie professionele kans. En hij verdient het. Echt waar! Ik heb ook mogelijkheden! En ik ben daar heel dankbaar om. Ik wou al altijd naar India en nu ga ik het meemaken. We gaan proberen dit alles zo intens mogelijk te beleven. Trachten van deze periode te genieten en dingen met jullie te delen. En op mijn eigen micro-niveau kan ik misschien wel een verschil maken. Wie weet! Ik hoop het…


Terug naar de househunting … naar Palm Meadows.

Voor buitenlandse families met kinderen is dit fantastische park een ideale oplossing. Het bevindt zich dichter bij de internationale school. De afstand blijft nog altijd niet te onderschatten, want de kindjes zijn nog steeds een uur onderweg en de scholen starten hier al tussen 7u en 7u30. Vanuit het city center zouden kinderen er met de bus 2uur over rijden. Dat is niet leefbaar. Het park is niet alleen dichterbij school, het is ook afgesloten. Kinderen kunnen gewoon op straat of naar hun vriendjes. Je veiligheid is meer verzekerd. Dus het is een goede zaak dat deze woongelegenheid er is.

Ik was heel blij dat mijn bevooroordeeld beeld van ‘verwende’ resort-mensen zaterdag danig werd bijgesteld. We bezochten een Belgisch Franstalig gezin met vier kinderen dat al jaren in het park woont. Het was mooi om te zien hoe zij temidden van deze pracht toch hun voeten op de grond houden, sociaal meevoelend leven en hun kinderen ook zo opvoeden. De kinderen waren eerder dit jaar gaan helpen met voedsel- en kledingbedeling, verhuis, … van honderden Indische gezinnen. Zij moesten op enkele weken tijd hun hutjes verlaten, omdat een projectontwikkelaar ineens de werken voor een groot complex wou opstarten. Ze stonden van de ene op de andere dag op straat. Maak het maar mee. De kinderen brachten zelfs een gehandicapt hondje mee naar huis, dat gewoon door het raam naar buiten gesmeten was. Het arme beest kon niet meer lopen. Dagenlang hebben ze zijn pootjes gemasseerd. En elke week ging er een extra pootje opnieuw functioneren. Het hondje stelt het nu wel en begroette ons hyperuitbundig! Superschattig! ;-)


Big City Life

Maar … dus geen Palm Meadows voor ons. En dat is een bewuste keuze. Ik voelde mij er niet happy. Trouwens, Ronny zou dan elke dag 1,5u onderweg zijn naar de stad. En dat wil ik niet. Wij gaan voor the ‘very center of the city’. De plaats waar de chaos en de tegenstellingen het grootst zijn. Waar het leven bruist, maar ook het hardst frappeert. Op dit moment voelt dit voor mij het beste aan. Ik hoop dat ik de juiste keuze maak … Ik ben helemaal verliefd geworden op een dakappartement. Een woning die ik gezellig kan maken en waar ik mij ‘thuis’ zou kunnen voelen. Met een prachtig uitzicht op de city. En zo wordt mijn vraag om een ‘terras’ ook ingewilligd, want dat is niet zo evident. Zo kan ik ook ’s buiten zonder altijd onmiddellijk de confrontatie met de hyperdrukke straat aan te moeten. Neem van mij aan … gewoon flaneren of wandelen langs de straat, dat lukt hier niet! Ik hoop dat het tegendeel nog zal blijken. Het klimaat laat bovendien toe om een heel jaar buiten te leven als je wil, dus een terras zou heel welkom zijn …


NO problem...
We gaan er alle moeite van de wereld voor doen om dit appartement te huren; maar ik hou er serieus rekening mee dat dat wellicht niet lukt. Ons project start pas in juli/augustus … en wat ik deze week al leerde is dat Indiërs je in je gezicht toelachen … everything is ‘noooo problem!’- big smile! Maar een belofte heeft niet dezelfde betekenis als bij ons. Voor hen is een belofte zeer gemeend op het moment, maar het kan evengoed zijn dat die maar 5 minuten stand houdt … want daarna kunnen dingen alweer anders zijn en wringen ze zich in tientallen bochten om een uitleg te verzinnen. Ik mag natuurlijk niet alle Indiërs over dezelfde kam scheren… maar ik hou serieus rekening met het cliché. Bij de bezichtigingen kreeg ik van de huiseigenaars of makelaars nooit een hand. Ronny wél … Wellicht omdat ik een vrouw ben. Als ik dit merkte, ben ik altijd zelf naar voren getreden met uitgestoken hand, zodat ze niet anders konden dan mij goeiedag te zeggen. Maar dat was dan ook geen probleem, misschien omdat ik zelf het initiatief nam. Na enkele minuten hadden ze meestal wel door dat ze met mij rekening moesten houden en dat de argumente-pro best mijn richting uitkwamen ;-) Ik zal per slot van rekening het meeste thuis zijn. The lady of the house is speaking! ;-)

Maar ik probeer mij in al die dingen niet te zeer op te jagen, laat dingen gewoon op mij afkomen en hou er rekening mee dat alles hier nu eenmaal anders zijn, en daarom niet slechter of beter. Ik vermoed dat dat nog de meest gezonde oplossing is om met cultuurverschillen om te gaan. Ik vind alles wat ik meemaak tot-nu-toe zelfs grappig en denk: ‘alweer voer voor verhaaltjes’. Maar die zijn voor later … ;-).


UB City by night. Zicht vanuit onze favoriete appartement.

Note: Uiteindelijk is het niet dit appartement geworden. We gaven drie favoriete woningen door. Het werd onze derde keuze. Leuk appartement in een andere buurt van de stad.

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post3

Oriëntatietrip & househunting april 2013

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:11

Aankomst Oriëntatietrip/househunting- Nacht van 22 op 23 april 2013

Goed aangekomen in Bangalore.
23°C om middernacht. Daarmee kan ik leven.
Tijdsverschil met België = 3,5u.

De chauffeur die ons stond op te wachten heeft het steeds over 'Mister Ronny'. Want Schrijvers is voor buitenlanders gewoon te moeilijk om uit te spreken.

Ze rijden hier links ... allez, op papier toch. Lees maar: in het midden en soms ook wel rechts. Maar dan gebruiken ze naast het gaspedaal hun claxon (te pas en te onpas). Ik heb mij toch een paar keer schrap gezet, maar 12 keer of zo.

Bij het hotel aangekomen werd de auto volledig gecontroleerd, ook gescand langs de onderkant. Toch even wennen. En de bagage moest ook door de scanner, net zoals op de vlieghaven.

Leuk hotel! Benieuwd wat morgen zal brengen.



23 april 2013

Acclimatisatiedagje vandaag!

Omdat Ronny conference calls had… vooral in het hotel gebleven.
Toch even naar buiten. Ronny’s zwembroek was niet mee. En met een groot zwembad in je hotel en een man die traint voor een halve triathlon is dat een kleine ramp.
Dus op naar een kleine shopping mall in de buurt. Ik ben alle shops binnengestapt en heb overal mijne parole gedaan. Maar geen zwembroek.

Zo leer je wel snel bij. Mensen hier zullen niet gauw zeggen dat ze je niet kunnen helpen. Ze geven wel onmiddellijk aan wat ze wél allemaal verkopen. Maar een zwembroek, daarvoor heb je weinig alternatieven, he .

Daarna mijn probleem in het hotel aangekaart. Maar dat is toch ‘No problem’, zeggen ze hier. Ze gingen onmiddellijk wat telefoons doen, vroegen de maat en binnen het uur had Ronny zijn kleinood. En toen ik wou betalen was het antwoord: ‘Moet niet, dat is een cadeautje van het hotel’. Geweldig toch!

Daarnet ook een meeting gehad met het bureau dat ons gaat helpen bij de huizenjacht en andere formaliteiten. Want we worden officiële inwoners in India.

Zegt die man tegen mij: ‘My name is Bunny’. Ik kon nog net een wilde bulderlach onderdrukken. Ze doen hun werk wel goed. Gaven ook tips ivm gebruiken hier.
Als je bv iemand iets vraagt … en die schudt zijn hoofd, wil dat niet zeggen dat hij ‘neen’ zegt. Eigenlijk wil hij meegeven dat hij je begrepen heeft, en het waarschijnlijk ook zal doen. Je moet het maar weten, he.

Morgen starten we de oriëntatietrip en househunting!

Toen ik achteraf op het businesskaartje keek was ik blij dat ik mijn lach had kunnen inhouden. Onze man heet ‘BuDDy Smith’. Met een ‘buddy’ voel ik mij al veel geruster

Zeg nu zelf ... bij zo'n zwembad heb je beter je zwembroek mee smiley



25 april 2013

‘Zal ik je eens vertellen hoe ik aan mijn naam kom?’
De vraag kwam out of the blue. Ik moest even naar adem happen om niet opnieuw in mijn lach te stikken. Had Bunny, eh Buddy na onze eerste ontmoeting mijn facebookprofiel gecheckt?

Ja, natuurlijk wou ik dat! Als je je openstelt voor mensen, … komen verhalen vaak vanzelf. ‘Wel ik ben niet geboren in een ziekenhuis’, vervolgde onze Relocation Officer. ‘Ik was het zevende kind in rij, Indische moeder en Engelse vader… en ik floepte er ineens uit in de badkamer!’

Zijn hele gezicht grijnsde breed. ‘Nu je het zegt, grapte ik. ‘Je ziet er nog altijd naar uit!’ Na een dagje samenzijn wist hij wel dat ik zoiets niet meen en graag al gekscherend door het leven stap.

We hebben wat afgelachen de laatste 2 dagen. Het was zo’n guy die zijn werk wel serieus neemt, maar het leven iets lichter. Daar hou ik van!

‘Daarna gingen mijn ouders feesten om mijn geboorte te vieren’, ging hij verder. ‘ En toen ze mij moesten registreren waren ze dus straalbezopen. Mijn naam ging normaal ‘Keith’ zijn. Maar er ging dus wel degelijk iets mis … and now I’m stuck with the name Buddy!’ Zijn lach veranderde in een geforceerde pruillip.

Je kan niet geloven hoeveel deugd het deed om mijn bulderlach vrij te laten ontsnappen. Eindelijk mocht het!


Spicy ontbijtjes

Ik heb in het hotel gesmuld van telkens lekkere spicy ontbijtjes.


De linkse foto toont o.a. Dhosa, Vada, Upama, Uttapam, Puri en de curry heet Saambhar. Rechts zie je een grote Uttapam met uien en tomaatjes.



26 april 2013

What (not) to wear?

Wat doe jij aan bij meer dan 33°C? Niet veel, zal je mij wellicht antwoorden.
Wat doe je als Westerse vrouw in Bangalore aan bij zo’n hete temperatuur?

Ik stelde de vraag aan de Indiase dame van het agentschap.’ Best een lange broek’, zei ze. Ze zag mij bedenkelijk kijken. ‘Of je zorgt er voor dat je benen wat bedekt zijn. Geen hot pants op straat.’ Nu, dat laatste was ik ook niet direct van plan ‘En je schouders bedekken. Geen haltertopjes en liefst een mouwtje tot aan de elleboog.’ Mijn wenkbrauwen gingen opnieuw omhoog.

‘Ga gewoon deftig straat op’, glimlachte ze. ‘En zeker niet ’s avonds of ’s nachts alleen op stap! Not safe!' Met sommige dingen ga ik het toch moeilijk hebben. Dan doe je jaren je best om er een beetje vrijgevochten uit te komen … en ineens lijkt je vrijheid terug aan banden gelegd.

Eens kijken hoe we hiermee omgaan. De eerste dag van onze househunting droeg ik een driekwart broek met een los bloesje en lage schoenen. Beetje toeriste. Ik zat safe, maar voelde me behoorlijk plomp.

Omdat ik toch in het gezelschap van 2 mannen was deed ik de test. De volgende dag droeg ik een fladderrokje tot op de knie, een meer aanspannend bloesje met korte mouwtjes en een meer elegant schoentje met hakje. Ik was heel netjes, maar het verschil was duidelijk merkbaar. Mannen staren je zonder scrupules na. Zoiets merk je als vrouw onmiddellijk. Zelfs Buddy maakte een opmerking over mijn hakken. Onder het mom dat ik er niet ver mee zou kunnen stappen. ‘Don’t worry’, lachte Ronny. ‘She can do miles on that shoes!’

Het zal voor mij een evenwichtsoefening worden tussen mij aanpassen aan mijn gastland en mezelf niet verloochenen. Maar we zullen er wel geraken. Het grappigste dat ik gisteren meemaakte was de poortwachter van een woningcomplex die ik bij het binnengaan vriendelijk groette. Hij zei goeiedag terug … tegen mijn benen! *Zo.klein.ben.ik.nu.ook.weer.niet*.

Vandaag had ik het gevonden, ik droeg dezelfde soort kleding ... enkel mijn schoenen aangepast. Een sleehak is de oplossing! India en ik gaan nog wat compromissen sluiten ...

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post2

Aankondiging project 'India'

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:08

7 april – Even iets laten weten - via Facebook

Ik moet je iets vertellen …

De afgelopen weken stond mijn wereld onverwacht behoorlijk op zijn kop. Maar nu is het officieel!

Deze zomer laat ik alles wat me hier lief is even achter en verhuis ik naar INDIA! Ronny zal een jaar in Bangalore werken, en natuurlijk-ga-ik-mee! Wat had je gedacht!

Ik schreef ooit een journalistiek eindwerk over Pakistan, na een intensieve trektocht van de brandende woestijn tot in de Himalaya! India was daarna één van mijn droombestemmingen. Dat ik het op deze manier zou meemaken, had ik nooit gedacht!

Luka blijft in Leuven. Hij is volwassen en let op onze woonst. Komend jaar wou hij sowieso op kot. Problem solved dus!

Eind april reizen we al een eerste keer naar daar. House-hunting, heet dat! Eind juli verhuizen we dan écht.

En guess what? JIJ gaat gewoon mee. Via Facebook, misschien wel een blog, … Ja, toch? Alles is nog heel vers! Suggesties, contacten, opportuniteiten … zijn altijd welkom. Ik wil dingen en mensen zien, meemaken, beLEVEN! En schrijven zal er zeker bij zijn! Verhaaltjes genoeg lijkt mij zo .

Oh ja, *note to self: datum prikken voor ’n afscheidsfeestje, want ik wil zeker nog eens huggen! Voila, het is eruit! En het voelt goed zo… “Whatever comes our way … “

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post1