Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

India-nekdotes

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 17:31

Ik heb er nog enkele ... India-nekdotes m.b.t. onze oriëntatietocht van april 2013!


Aero/Emo - movie

Vorige week mijn chronisch gebrek aan bioscoopbezoeken terug op peil gebracht. Tijdens de lange afstandsvlucht naar Bangalore achtereenvolgens de films ‘Skyfall’, ‘Argo’ en ‘Life of Pi’ erdoor gejaagd. Toch fijn die privé-tv'tjes in het vliegtuig. Op de nachtvlucht terug had ik nog graag ‘Django Unchained’ gekeken, maar een vliegtuig vol slapende mensen (behalve Lcke) en een barstend kopke weerhielden mij daarvan.

De Indische man naast mij had tegen de ochtend zijn schermpje wél uitgetrokken en koos een film over de tsunami. Ik herkende Ewan Mcgregor. Een gezin van vijf, op vakantie in een resort, werd door de natuurramp uit mekaar gerukt. Zonder het zelf te willen volgde ik zijn film met één oog mee. Zonder koptelefoon, geen geluid … maar het verhaal was simpel dus het lukte mij behoorlijk.

Best een emotionele film ook. Op een bepaald moment –ik moest twee keer kijken (stiekem vanuit mijn ooghoeken)- zag ik de man tranen uit zijn ogen vegen. Oh, schattig! Ik kreeg het zelf ook moeilijk toen de moeder in het verhaal ineens overleed. Enkele scènes later bleek dit een misverstand. Mijn opluchting was zo groot dat ik in een opwelling de arm van mijn medepassagier vastgreep en uitbundig riep: ‘She’s alive!!!’ De man schrok even, keek mij verbaasd aan, maar lachte vriendelijk. Het was een mooie man, zag ik nu. Met lichte ogen, niet zo evident voor een Indiër. Ik excuseerde mij voor mijn uitlating en het meevolgen van ‘zijn’ film. Dan hebben we maar samen verder gekeken, ik nog altijd zonder geluid. Even later werden bij hem weer tranen weggeveegd, en ontsnapte er twee heuse snikken. Toen was het hek van de dam!

Aan het einde van de film hebben wij met ons tweetjes naast mekaar gewoon een potje gejankt… en daarna een praatje geslaan. Hij woonde in Atlanta en vond ons ‘very brave’ dat wij het aandurfden om naar Bangalore te verhuizen.

Of hoe je een hele nacht wakker tussen twee slapende mannen kan zitten (ik helde uiteraard vooral naar Ronny’s zijde) en pas het laatste half uur van de vlucht écht met iemand kennismaakt. Jammer dat we niet meer tijd hadden ... ik wou nog zoveel vragen...



Resto-gieren! ;-)

Eén van onze laatste avonden probeerden we een Chinees restaurant uit. Gehuisvest IN ons hotel. Handig, omdat er weinig tijd was. Eten bij de Chinees in India. Faut le faire, he!

We bestelden een schotel kip en een schotel vis. Om te delen. Love it or hate it; ik stel veel vragen over eten, en de Indiër die onze bestelling opnam moest eraan geloven . De vis ‘Grouper’ smaakte heerlijk, maar was mij niet bekend, dus ik vroeg hem welke vis dit was. Ik gebaarde naar mijn smartphone: No worries, ik zal het zelf wel opzoeken! Tja, dat mocht dus niet, he. HIJ ging het opzoeken voor MIJ! En hij verdween...

Enige tijd later was hij daar weer, heel gewichtig, plechtig bijna. ‘I’ve looked it up for you, the Grouper!’ Ik was zeer benieuwd. Hij boog zich voorover en prevelde: ‘Zieboaaaars!’. Ik verslikte mij in mijn eten, keek naar Ronny, die ook grote ogen trok en kuchte: ‘Xxxcuse me?’ ‘You see’, zei hij … ‘I've looked it up for you: Grouper in Dutch: it’s ‘Zieboaaars’! Mijn ogen werden knikkers. ‘Hoe weede gij da ik Vloams klap?’ zei ik in perfect Engels . ‘Well, I’ve looked it up in the hotelsystem!’ gevolgd door een tandpasta-smile! Ik werd net niet van mijn stoel geblazen! Dus die man was gaan opzoeken uit welk land ik kwam en welke taal ik sprak. Ik zag hem al oefenen in de keuken op het woordje: ‘Zeebaars!’.

De hele maaltijd lang ben ik in de lach geschoten … en toen de Chinese chef-kok aan tafel kwam vragen of alles naar wens was, proestte ik het uit … en ik zei tegen mijn man: ‘Dees kan nu toch echt niet ,he ;-)

  • Comments(0)//misses.bright-side.be/#post6