Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

Just smile along ...

Juli 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 17:34

‘I’ve learned to fake it and just smile along’ … Een zinnetje uit het nummer ‘Candy’ van Iggy Pop en La Pierson. Ik moest eraan denken toen ik aan de balie van de Indische ambassade in Brussel stond.

‘Morgen naar de ambassade’ schreef ik een dag eerder op Facebook. ‘Denk eraan’, antwoordde één vriend onmiddellijk: ‘Op de ambassade: always smiling’. De volgende dag werd mij pijnlijk duidelijk wat hij hier precies mee bedoelde. Kafka kon er een puntje aan zuigen.

Een visum aanvragen voor een land als India bleek namelijk een zware beproeving voor mijn onweerstaanbare drang naar efficiëntie en logisch denken. Hoe geraak ik op de snelste manier van punt A naar punt B? Euhm, het bezoek aan de Indische ambassade had meer weg van een ritje met zo’n risksja die je een kilometer verder moet afzetten, maar eerst ongevraagd de hele stad rondtoert, met tussendoor nog enkele commerciële tussenstops, vooraleer echt koers te zetten naar je bestemming. Is India wel zo’n goed idee, Linda?


Kafka

Mijn man had een werk-visum nodig. Dat geven ze je niet zomaar. Het vergt veel papierwerk en evenveel stempels van allerlei instanties. Bewijzen, diploma’s, werkgevergetuigenissen en nog meer stempels. Ah ja, en je komt best met de originelen! Ronny is op een blauwe maandag nog helemaal naar Zutendaal gereden voor zijn authentieke diploma, dat zijn moeder gelukkig mooi ingekaderd op zijn oude slaapkamer had hangen. Geloof mij, er is geen betere plaats om documenten in bewaring te geven! ;-)

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer alle voorbereidende paperassen in orde waren. En daarna moest er nog een vertaling gebeuren. Gelukkig werd Ronny hierin bijgestaan door zijn bedrijf en een derde partij. Ik stond al weken in de startblokken om ineens, als Ronny belde, naar de ambassade te vertrekken, om zeker tijdig onze visa te hebben. Maar de bewuste papieren lieten op zich wachten.

Ikzelf had gewoon een entry-visum nodig, als vrouw-van … No ‘stempels’ for me. Gelukkig maar. Wel een supergrote pasfoto. Een ander formaat dan wij gewoon zijn. En je mag vooral niet lachen. Ik lag in een deuk bij de fotograaf. Als ze je zeggen dat je een heel ernstig gezicht moet opzetten … tja, dat moeten ze nu net tegen mij zeggen … Ik heb mij twee keer moeten herpakken. Vooral de mannen komen op die visumfoto’s als echte misdadigers naar voren.

Soit … toen alles in orde bleek en Ronny zijn afpuntlijstje nog een laatste keer overliep, had ik er vertrouwen in. Men verzekerde ons nog dat we zeker op tijd waren en samen onze visa zouden kunnen aanvragen. Datum intussen: twee weken voor onze afreis.


Kére-ké-wére

Mijn vertrouwen kreeg al snel een deuk bij het binnentreden van het gebouw. Geen volk, dat was wél een meevaller. Een vriendin had mij gewaarschuwd dat zij er ooit een halve dag doorbracht.

Maar dan …
‘Oh no sir …’, samen onze visa aanvragen. Dat zou niet gaan. Ronny en ik keken mekaar aan. Onze ogen schoten paniek, maar we bleven lachen. Ah ja, dat hadden we ons voorgenomen. Keep on smiling. Eerst moest Ronny’s dossier afgehandeld worden. Een werkvergunning, weet je wel. En als dat helemaal klaar was, mocht ik een keertje terugkomen helemaal naar Brussel! Het in orde brengen van Ronny’s visum alleen al zou één à twee weken duren. En daarna zou het mijne evenveel tijd in beslag nemen. Oeps! Zolang hadden we niet meer. Op de vraag of beide dossiers niet onmiddellijk tesamen konden afgehandeld worden … werd negatief gereageerd. Ah nee, wat hadden we gedacht, … zo werkte dat niet op de ambassade.

Ik zag de film al voor mij: Ik Ronny op de luchthaven uitwuiven, met zakdoek en al en dikke krokodillentranen. Om hem dan zelf pas één of twee weken later na te vliegen. Ik doe dat, ik durf dat … maar dat was niet mijn idee om samen dit avontuur te starten. Maar lachen bleven we. Je hebt die uitdrukking ‘…als een boer die kiespijn heeft’. Wel, ik voelde die pijn. Maar wat heb je eraan je dik te maken. Helemaal niets. Stel je voor dat ze ons dossier dan helemaal onderaan de stapel legden.


Face

Als ‘gewichtig doen’ in hun jobomschrijving stond, dan kregen de twee heren achter de balie een uitmuntende beoordeling. Elk document werd met wenkbrauwgefrons bekeken. Er kon geen lachje af. Dan kwam de supervisor zich met onze zaak bemoeien. Hij droeg een gilet dat duidelijk onderdeel was van een driedelig pak. Af en toe wreef hij even door zijn perfect geföhnde haren. Hij had zo’n ‘Face’-kapsel. No matter wat er gebeurde … die haren bleven in perfecte plooi. Zoals het kapsel van Face van The A-team! Al verging de wereld … dat gaf ook nooit een krimp! Misschien kon hij wel iets aan onze situatie veranderen? Ijdele hoop … ook deze ‘patron’ kon niets doen. Ah nee, zo werkte dat niet op de ambassade!

Tenslotte mocht Ronny nog van zowat elk papier een kopie nemen. Daar sta je dan met je originelen. Er stond een machine achteraan. Enkele eurocent per kopie. En ja hoor … ze konden omwisselen in kleingeld. Dat was dan wel geen probleem. Nu fronste ik mijn wenkbrauwen, bij zoveel proactiviteit.

Ah ja, nog een weetje. Ronny zou zijn visum enkel kunnen afhalen in de namiddag. Maar dan meteen het mijne aanvragen … ah neen, dat zou niet gaan. Een visum AFhalen doe je in de NAmiddag, mevrouw! Een visum AANvragen in de VOORmiddag. Ah ja, zo werkt dat op de ambassade! Dat werden dus nog meerdere bezoekjes aan onze hoofdstad.

Oh, ik had zo graag die supervisor aan de revers van zijn gilet over de balie getrokken. Maar in plaats daarvan bleven we lachen. Alsof onze smile met elastiekjes achter onze oren werd vastgetrokken.


Whatever will be, will be ...

Toen we buiten stonden keken we mekaar aan, onze smile had plaats gemaakt voor een zenuwachtige geforceerde lach en we bleven onze hoofden schudden. Ongeloof! We zijn een straffe kop koffie gaan drinken om te bekomen. Maar we konden niet anders dan ons bij de situatie neerleggen. Whatever will be, will be...

De weken erna is er serieus gelobbyd om onze visa tijdig in orde te krijgen. En het is gelukt. We hebben samen het vliegtuig richting India genomen. En daarvoor ben ik heel dankbaar. Had bovenstaande vooral met bureaucratie te maken? Of was dit alles al een voorsmaakje van wat ons ginder te wachten stond? Ben zeer benieuwd … but we’ll keep on smiling!

  • Comments(1)//misses.bright-side.be/#post7