Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

En nu serieus ...

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:24

Facebookbericht - 29 april 2013


In-di-lemma’s...

Helse dagen achter de rug. Een week van intense indrukken, cultuurschokjes en beslissingen nemen. Bangalore is de derde stad van India. Een krioelend mierennest met 8,5 miljoen inwoners. Een IT-city in volle ontwikkeling. ‘The Silicon Valley of India’. De chaos is er onoverzienbaar. Je komt prachtige plekjes tegen, … anderzijds zijn er de slums. Poepchique gebouwen, maar ook hutjes gemaakt van wat de vuilnisbelt zoal uitspuwt. Prachtige groene parken en daarnaast rivieren met drijvend afval. De tegenstellingen en continue confrontaties zijn enorm groot.


Rol-ogen

Het verkeer is moordend. Op een tweebaansvak met vijven naast mekaar rijden is heel normaal. Dan tel ik enkele riksja’s en bromfietsen mee. Niemand volgt een vast pad. Je moet al een excellente chauffeur zijn, met uitstekende schijnbewegingen, goedwerkende remmen én een luide claxon om je hier met een gemotoriseerd voertuig op straat te wagen. Hyacinth Bucket, sorry: Bouqueéét, zou zeker en vast rol-ogen tekort komen. En ‘poor Richard’ een nervous breakdown nabij! ;-) Ronny en ik zullen hier nooit zelf kunnen autorijden. Maar zoiets geloof je pas als je het aan den lijve ondervindt. We zijn dus alle dagen met een ‘driver’ op stap geweest. Ik heb geleerd om veel door mijn zijraampje te kijken en minder door de voorruit. Want anders rij je zelf mee en trap je continu op een imaginaire rem. En neem van mij aan, dat is niet gezond voor je hart en je spieren … Stress!!! Hier volgen ongetwijfeld nog verhaaltjes over.


Disney

Deze week veel woningen gezien. En een dilemma drong zich op. De meeste expats (buitenlanders die hier werken) leven buiten de stad, in de regio ‘Whitefield’. En hier wil ik het even over hebben… We bezochten enkele adressen binnen het mondaine ’Palm Meadows’. Een park met chique woningen, wuivende palmbomen, een schitterend clubhouse en 5 zwembaden. Buitenlanders krijgen de mogelijkheid om tijdens hun verblijf in een soort ‘resort’ te leven. Als ze dat willen… Een Club Med met alles erop en eraan.

Voor mij is het wat artificieel … Een soort Disneyland en ik ben zo al geen Disney-girl. Ik hou niet van het fake, oppervlakkige. Je gaat er wel eens naartoe, maar daarom wil je er nog niet blijven. Nogmaals ik spreek nu uiteraard voor mezelf. Ben maar één keer in mijn leven op ‘resort-vakantie’ geweest en dat was meteen ook de laatste. Ik werd gek! Voor mij werkt die formule precies niet. Of toch maar voor een paar dagen. Bij thuiskomst was ik depressief … en leek het alsof ik geen vakantie had gehad. Laat mij maar dingen ontdekken, beleven, exploreren. Ik ga graag op zoek naar het authentieke, het pure van iets, van mensen, van dingen … Dan pas heb ik voldoening. Ieder zijn goesting uiteraard. En verschillen moeten er zijn …

Het moment dat je Palm Meadows buitenrijdt word je keihard geconfronteerd met de harde realiteit waarin veel Indiërs elke dag proberen te overleven. En daar heb ik het moeilijk mee.


Traantjes
Vanaf het moment dat ik anderhalve maand geleden ‘zonder aankondiging vooraf’ weet kreeg van ‘project India’ baarden twee dingen mij zorgen: Eén: ik zou hier wellicht niet zelf kunnen werken. Twee: de immense kloof tussen arm en rijk.

Het eerste punt heb je voor een stuk zelf in de hand. Er zijn genoeg dingen om je nuttig mee bezig te houden. En mensen hier verzekerden mij al: je gaat nog tijd te kort komen, meid! Mijn tweede bezorgdheid –het grote verschil tussen arm & rijk- kan ik als individu echter niet zelf met één vingerknip omkeren. En af en toe bounced dat recht in je gezicht. Soms wordt het ook gewoon teveel. Dus er zijn al tranen gevloeid...

Hoe empatisch ingesteld ik ook ben … alle verhalen die ik vertel, zullen vanuit een 'expat-vrouw'-positie geschreven worden. Ik voel me zelf soms heel hypocriet. Ik besef heel goed dat ik het beter heb dan 80 à 90% van de bevolking hier. En … je kan je daar blijven schuldig over voelen. Of je kan zeggen: ‘Hei, mijn man krijgt hier een mooie professionele kans. En hij verdient het. Echt waar! Ik heb ook mogelijkheden! En ik ben daar heel dankbaar om. Ik wou al altijd naar India en nu ga ik het meemaken. We gaan proberen dit alles zo intens mogelijk te beleven. Trachten van deze periode te genieten en dingen met jullie te delen. En op mijn eigen micro-niveau kan ik misschien wel een verschil maken. Wie weet! Ik hoop het…


Terug naar de househunting … naar Palm Meadows.

Voor buitenlandse families met kinderen is dit fantastische park een ideale oplossing. Het bevindt zich dichter bij de internationale school. De afstand blijft nog altijd niet te onderschatten, want de kindjes zijn nog steeds een uur onderweg en de scholen starten hier al tussen 7u en 7u30. Vanuit het city center zouden kinderen er met de bus 2uur over rijden. Dat is niet leefbaar. Het park is niet alleen dichterbij school, het is ook afgesloten. Kinderen kunnen gewoon op straat of naar hun vriendjes. Je veiligheid is meer verzekerd. Dus het is een goede zaak dat deze woongelegenheid er is.

Ik was heel blij dat mijn bevooroordeeld beeld van ‘verwende’ resort-mensen zaterdag danig werd bijgesteld. We bezochten een Belgisch Franstalig gezin met vier kinderen dat al jaren in het park woont. Het was mooi om te zien hoe zij temidden van deze pracht toch hun voeten op de grond houden, sociaal meevoelend leven en hun kinderen ook zo opvoeden. De kinderen waren eerder dit jaar gaan helpen met voedsel- en kledingbedeling, verhuis, … van honderden Indische gezinnen. Zij moesten op enkele weken tijd hun hutjes verlaten, omdat een projectontwikkelaar ineens de werken voor een groot complex wou opstarten. Ze stonden van de ene op de andere dag op straat. Maak het maar mee. De kinderen brachten zelfs een gehandicapt hondje mee naar huis, dat gewoon door het raam naar buiten gesmeten was. Het arme beest kon niet meer lopen. Dagenlang hebben ze zijn pootjes gemasseerd. En elke week ging er een extra pootje opnieuw functioneren. Het hondje stelt het nu wel en begroette ons hyperuitbundig! Superschattig! ;-)


Big City Life

Maar … dus geen Palm Meadows voor ons. En dat is een bewuste keuze. Ik voelde mij er niet happy. Trouwens, Ronny zou dan elke dag 1,5u onderweg zijn naar de stad. En dat wil ik niet. Wij gaan voor the ‘very center of the city’. De plaats waar de chaos en de tegenstellingen het grootst zijn. Waar het leven bruist, maar ook het hardst frappeert. Op dit moment voelt dit voor mij het beste aan. Ik hoop dat ik de juiste keuze maak … Ik ben helemaal verliefd geworden op een dakappartement. Een woning die ik gezellig kan maken en waar ik mij ‘thuis’ zou kunnen voelen. Met een prachtig uitzicht op de city. En zo wordt mijn vraag om een ‘terras’ ook ingewilligd, want dat is niet zo evident. Zo kan ik ook ’s buiten zonder altijd onmiddellijk de confrontatie met de hyperdrukke straat aan te moeten. Neem van mij aan … gewoon flaneren of wandelen langs de straat, dat lukt hier niet! Ik hoop dat het tegendeel nog zal blijken. Het klimaat laat bovendien toe om een heel jaar buiten te leven als je wil, dus een terras zou heel welkom zijn …


NO problem...
We gaan er alle moeite van de wereld voor doen om dit appartement te huren; maar ik hou er serieus rekening mee dat dat wellicht niet lukt. Ons project start pas in juli/augustus … en wat ik deze week al leerde is dat Indiërs je in je gezicht toelachen … everything is ‘noooo problem!’- big smile! Maar een belofte heeft niet dezelfde betekenis als bij ons. Voor hen is een belofte zeer gemeend op het moment, maar het kan evengoed zijn dat die maar 5 minuten stand houdt … want daarna kunnen dingen alweer anders zijn en wringen ze zich in tientallen bochten om een uitleg te verzinnen. Ik mag natuurlijk niet alle Indiërs over dezelfde kam scheren… maar ik hou serieus rekening met het cliché. Bij de bezichtigingen kreeg ik van de huiseigenaars of makelaars nooit een hand. Ronny wél … Wellicht omdat ik een vrouw ben. Als ik dit merkte, ben ik altijd zelf naar voren getreden met uitgestoken hand, zodat ze niet anders konden dan mij goeiedag te zeggen. Maar dat was dan ook geen probleem, misschien omdat ik zelf het initiatief nam. Na enkele minuten hadden ze meestal wel door dat ze met mij rekening moesten houden en dat de argumente-pro best mijn richting uitkwamen ;-) Ik zal per slot van rekening het meeste thuis zijn. The lady of the house is speaking! ;-)

Maar ik probeer mij in al die dingen niet te zeer op te jagen, laat dingen gewoon op mij afkomen en hou er rekening mee dat alles hier nu eenmaal anders zijn, en daarom niet slechter of beter. Ik vermoed dat dat nog de meest gezonde oplossing is om met cultuurverschillen om te gaan. Ik vind alles wat ik meemaak tot-nu-toe zelfs grappig en denk: ‘alweer voer voor verhaaltjes’. Maar die zijn voor later … ;-).


UB City by night. Zicht vanuit onze favoriete appartement.

Note: Uiteindelijk is het niet dit appartement geworden. We gaven drie favoriete woningen door. Het werd onze derde keuze. Leuk appartement in een andere buurt van de stad.

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.