Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

Vergelijken? Of toch niet?

Voorjaar 2013Posted by Linda Wed, August 14, 2013 15:49

1 mei 2013 - Rare jongens, die Belgen.


Ik heb nog wel enkele anekdotes over India … maar die schud ik er later wel eens uit.
Intussen vertellen we verhaaltjes over ‘die gekke Belgen’. Want ik mag misschien deze week vaak verwonderd geweest zijn over de Indiërs, eigenlijk kan ik hier in België gewoon blijven doorverhalen.

Zoals vandaag …

Ronny en ik hebben een lange reis achter de rug. Traject: Bangalore-Parijs-Brussel-Leuven. Achtereenvolgens met het vliegtuig-de TGV-de trein-de taxi. Of neen … die laatste: ‘de taxi’ mag je schrappen. En waarom?

Wij zijn zo van die mensen die bijna alles te voet, of met de fiets doen. Als je in het centrum van Leuven woont kan dat ook en is dat zelfs aangewezen. Ook als we op reis gaan, nemen we heel vaak de trein tot in de luchthaven. De mogelijkheid is er, het is gemakkelijk en beter voor het milieu. Zelfs vandaag besloten we na de TGV de trein te nemen tot Leuven Station.

Maar na 19 uur non-stop reizen wilden we ons na aankomst in Leuven Station wél thuis voor de deur laten afzetten door een TAXI. Een parcours dat we normaal met gemak te voet doen. Maar op deze traktatie hadden we recht ... vonden we.


Sleuren

De wieltjes van ons handbagagekoffertje bleken op weg naar India al niet meer goed te functioneren, en dan sleur je je een arm uit. Zweten!

Ik lachte mij daarstraks een breuk toen ik Ronny op de Franse luchthaven zag ‘aangeschoven’ komen… Hij zeulde het koffertje achter zich aan op de verkeerde zijde en had zelfs niet door dat de wieltjes aan de andere kant in de lucht in het niets tolden. Ik kwam niet meer bij! En de mensen maar kijken. Ronny, toch!!! ;-)

Soit, zo moeilijk liep dat koffertje dus … Tesamen met de andere bagage en onze vermoeidheid was een taxi dus meer dan welkom!


Home again
Bij het buitenwandelen van het Leuvense stationsgebouw, zagen we ze al staan … de blinkende taxi’s netjes achter mekaar wachtend in de stralende zon. Op het plein met de café’s voor het station waren allerlei festiviteiten aan de gang en ik kreeg meteen een warm gevoel. In Leuven gebeurt er altijd iets! Ik was thuis!


Are you being served?
Ergens was het een opluchting dat we hier na een drukke week gewoon ‘met rust’ gelaten werden. In India zou je bij je eerste voet buiten de trein al aangeklampt worden door 5 riksja-bestuurders, die allemaal hun diensten aanboden. Mannen die je bleven narennen tot je ze bijna als vliegen van je afsloeg …

Mensen bieden je daar op straat te pas en te onpas hun services aan.
De vreemdste gewaarwording was toch wel toen iemand dat ook deed toen we op straat geld uit de muur wilden halen (pinnen). Eerst gaf hij ons de hele uitleg … en daarna bleef hij gewoon naast ons staan, hielp zelfs bij het drukken toen dat niet onmiddellijk lukte. Bij de code keek hij wel demonstratief de andere kant uit. Achteraf stak hij zijn hand uit voor een fooi.


Mr Cabdriver

In Leuven was het rustiger. Niemand drong zich op ;-) Integendeel, hadden ze dat maar gedaan, want wat bleek? Geen enkele taxi-chauffeur was bereid om ons naar huis te brengen. Ze hadden allemaal wel een smoes … en eentje spotte zelfs: ‘De Sint-Maartenstraat, dat is toch niet ver?’ Daarin hadden ze misschien wel gelijk, maar die rekening moesten zij toch niet voor ons maken? En zeker niet vandaag, met pak en zak, een hoofd dat barstte en de vermoeidheid die parten speelde …


Waarschijnlijk brachten wij hen owv de korte afstand niet genoeg op. En als zij ons wegbrachten moesten ze bij terugkomst aan het station weer helemaal achteraan in de rij aanschuiven.

Ronny vertrok in een verontwaardiging te voet … de koffers bruusk achter zich aantrekkend. En ik heb mij omgedraaid, voor alle taxi-chauffeurs mijn schouders opgehaald, en met mijn handen uit mekaar een ‘Wat?’ ‘Menen jullie dat nu?’ ‘Komaaaan???’-gebaar gemaakt. En dan spottend mijn duim opgestoken: ‘Proficiat, jongens!’


Beschaamd...
Toen we uitgeput naar huis stapten zei ik tegen mijn man: ‘Weet je … nu hebben we deze week regelmatig gelachen met die Indiërs, met hun aanpak, hun gewoontes … vielen we elke dag opnieuw van de ene verbazing in de andere.

Maar de meeste mensen die ons daar benaderden waren wel beleefd, soms wat opdringerig ja, maar altijd vriendelijk. Natuurlijk heb je ook bedelaars, maar de meesten wilden werken en een service verlenen voor wat geld. Ook al vroegen we er niet altijd om.

Vandaag was ik beschaamd om op deze manier terug in mijn Belgenlandje te komen. Werken … wat betekent dat als we voor sommige dingen onze hand zelfs niet willen omdraaien? En dat nog wel op de Dag van de Arbeid.’

Jammer ... mensen beseffen vaak niet half hoe goed ze het hebben.

En …Mr. Cabdriver, F**k you … I’m a survivor!

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.