Bright-Side Stories

Bright-Side Stories

Niet seffens, niet subiet ... the time is now!

Komla, Batma and Pepa (-spray)

Augustus 2013Posted by Linda Fri, August 30, 2013 17:24
Er zijn twee lieve dames die spelenderwijs in mijn leven zijn gekomen en die deel uitmaken van MIJN dagelijkse India. Hun namen zullen ongetwijfeld wel eens blogposts binnensluipen …


Meet Komla

De eerste keer dat ik in mijn nieuwe woonst aankwam was Komla er druk bezig. Zij kuist het appartement en doet kleine klusjes. Dat deed ze al voordat wij huurders werden. En ook al beweerde ik bij hoog en laag dat ik absoluut geen meid wou, toen ik haar de eerste keer zag, brak mijn hart al. Als ik mijn been stijf hield, moest zij op zoek naar een andere job. Het been zwichtte.

Die eerste dag was wat onwennig, voor ons allebei. Na de lange vliegreis word je al hupla geconfronteerd met een vreemd iemand die bovendien je nieuwe huis beter kent dan jezelf. En toen ik na een rondgang door het appartement -ik had het in april slechts vluchtig gezien tijdens onze househunting- een omelet wou bakken, gebaarde zij meteen dat zij het wel van mij zou overnemen. Iets dat ik onmiddellijk afwimpelde. Neen, neen … een ei bakken, dat kon ik nog net zelf.

Maar door mijn wegwuif-reactie wisten we allebei nog minder waartoe en waaraan. ‘Je moet dat haar laten doen’, zei Ronny. Hij kende haar al van in juni. ‘Nu voelt ze zich wat ambetant omdat je haar hulp niet aanvaardt.’ Tja, weet ik veel. Ik ben graag baas in eigen keuken. Maar inderdaad, alhoewel ik haar aanbod vriendelijk had afgewezen, keek ze wat paniekerig, dook ineens weg, en maakte zich zo onzichtbaar mogelijk in huis. Damned … geen goeie start, Linda. Werk uit handen geven of hulp vragen … ik ben daar niet zo goed in *bloos*

Welgestelde Indische gezinnen (en expat-families) hebben dus huispersoneel. In India geraken zo miljoenen mensen aan een job. En men stelt vaak zelfs meer dan één persoon tewerk. Iemand die kuist, iemand die kookt, een tuinman, een chauffeur…. De meid, die ook een beetje de coördinator van de rest van het personeel is, woont meestal in. We merkten dat al op tijdens de househunting in het voorjaar. Veel appartementen hadden een klein kamertje met een apart wc-tje, soms zelfs een douche voor de meid. Vlak naast de keuken. En vaak ook een aparte ingang. In de keukens die ik overal zag merkte ik ook op dat de afwasbak altijd ver van het fornuis verwijderd stond. De regel van de gouden driehoek: kookelement, gootsteen en koelkast binnen onmiddellijk handbereik, ging hier duidelijk niet op. Na een tijdje had ik het door. De mensen hier wassen niet zelf af. Veel appartementen hadden ook geen afwasmachine. Ah neen, niet nodig … de meid doet dat voor hen. En daarom was de gootsteen vaak in een vergeethoek van de keuken geduwd, vlak bij het ‘meiden-vertrek’. Dat is nu wel mijn eigen interpretatie.

Ons appartement heeft eveneens een aparte ruimte voor de meid, maar daar staat bij ons een wasmachine. Wij hebben ook twee ingangen: een voordeur en in het hoekje een ‘meiden’-deur. De klinken van de ‘meiden-deuren’ staan opvallend laag. Het zijn ook stuk voor stuk heel kleine ‘meidjes’ hier. Komla is ook maar een duim groot (nog geen 1m50 vermoed ik).

Komla woont niet bij ons in. Ze doet haar job en vertrekt. Zij werkt trouwens nog op een andere plaats. Komla is van Tamil-afkomst en heeft drie zonen tussen de 3 en 8 jaar. Jammer genoeg kent ze geen Engels. Dat is wel de taal die ik met haar spreek, maar dan met veel handgebaren en hele toneelstukken erbij. Als ik terug naar België kom, kan ik ongetwijfeld solliciteren voor een functie als mime-speler! ;-) Mocht je ons vanop afstand zien communiceren, zou je in een lachbui schieten. We liggen vaak zelf plat. Ik beeld alles uit …. en zij doet dat ook voor mij. Een grappig schouwspel.

Dat ze hier graag is merk je. Toen ik haar vorige maand vroeg of ze hier wou blijven komen zag ik haar hart gelukssprongetjes maken in haar ogen. Zo straalde ze. Het is een vrij proper, modern appartement. En we betalen haar een correct loon.

’t Is een schat!

--------------------- 'Ons Komla' ... giecheltrees smiley --------------



Meet Batma

Batma is de meid van onze Indische buurvrouw Reena. Meid is misschien niet het juiste woord. Batma werkt al meer dan 10 jaar voor Reena, een alleenstaande moeder met een 15-jarige dochter. Volgens Batma zijn ze ‘as sisters!’. Haar woorden, he … Ik heb buurvrouw Reena dat voorlopig nog niet zo horen formuleren. Maar ik denk wel dat Batma er een goed leven heeft. Ze regelt er enkele lichtere huishoudelijke taken. En ze kookt.

De tweede week van ons verblijf hadden we ‘ons’ Komla gevraagd of ze ook kon koken. We wilden vertrouwd geraken met de Indische keuken en vroegen ons af of zij geen typisch Indische ontbijtjes kon maken, zo nu en dan. De communicatie verliep echter moeilijk, zodat ik even later Batma bij haalde voor de Engelse vertaling. En daarmee bood Batma prompt aan om voor ons elke morgen te koken. Vanaf die dag genieten wij elke morgen van een ander (en als ik zeg elke morgen een ánder, dan bedoel ik ook een ánder!) Indisch ontbijt. Altijd warm, met groenten, typisch Indisch brood, rijst, graansoorten, soms zelfs patatjes (ja, ja …. ook als ontbijt) en al! Lekker spicy! Maar heerlijk en maagvullend! Ik ben meestal voldaan tot 14u!

Batma woont dus wel in bij buurvrouw Reena en haar dochter. Het is een vrouw die weet wat ze wil en volgens mij zou ze in haar leven veel meer kunnen bereiken. Maar misschien plaats ik het potentieel dat ik in haar zie te weinig in de Indische context … en is het allemaal niet zo gemakkelijk als het voor mij lijkt.

Ze kookt als de beste. Het regent hier elke morgen complimentjes. En dat geeft haar voldoening! Ik hoop iets van haar culinaire kunsten te leren en dingen mee te nemen naar België.

------------------------ Batma - culinaire fee ---------------------------


Komla eet ook elke morgen ontbijt bij ons. Dat hebben we zo afgesproken. Zij zet zich dan in kleermakerzit op de keukenvloer en eet elke maaltijd met haar handen. Ik heb haar al enkele keren aangeboden om aan tafel te gaan zitten. Maar dat weigert ze. Zij voelt zich meer comfortabel op de grond. Voor ons doet dat vreemd aan. Voor haar is dat heel gewoon.



Ronny en ik proberen ook zoveel mogelijk met onze handen te eten. Zo moet dat in India. Maar bij ons ligt er voor alle zekerheid nog een vork en mes naast ons bord.

Komla en Batma verstaan elkaar goed. Letterlijk en figuurlijk! ;-) Ik moet altijd glimlachen als ik hen in de keuken bezig hoor in hun eigen taaltje. Ik begrijp er niets van. Vandaag heb ik Komla gevraagd om mij te leren tellen in het Tamil. Plezier dat ze had! Maar ik heb nog wat oefening nodig, vrees ik.


Een vrouw in India


Batma staat elke morgen om 5u op (dan starten de moskee-gezangen hier trouwens). Ze kleedt zich aan gaat wandelen. Eén uur lang, elke dag. Niet gewoon kuieren. Echt doorstappen, met flinke tred. Wandelen lijkt zo een beetje de nationale sport hier in India. Er zijn zelfs mensen die toertjes maken rond ons appartementencomplex, dat afgesloten is. Lijkt saai … maar je komt elke dag zo’n mensen tegen. Batma gaat echter buiten het complex. Ze geniet ervan en vindt het ’s ochtends zalig buiten, als de lucht nog fris is en je de dauw op je huid voelt. Zo ziet ze elke dag de zon opkomen. Elke dag, tot vorige week …

Vorige week kwam er een abrupt einde aan Batma’s ochtendritueel. Ik dacht dat er een fysieke oorzaak was en informeerde naar haar gezondheid. Ze aarzelde … had tranen in haar ogen. En ineens kwam het er allemaal uit.

Over hoe ze net zoals elke morgen aan haar wandeling begon. Dat het zo een fijne ochtend was … maar dat ze wel bijna geen mensen tegenkwam. En dat er ineens een motorrijder haar vanachter benaderde, vlak bij haar afremde en haar billen betastte. Zij was echt in paniek en schreeuwde moord en brand. Maar de straat was verlaten en niemand hoorde haar gegil. De motorrijder, wellicht toch geschrokken door haar heftige reactie, maakte nog enkele obscene gebaren en verdween. Batma is wenend naar huis gelopen, steeds achter zich kijkend of de man haar niet achterna kwam. Dit had ze nooit eerder meegemaakt. Haar bazin stelde voor om haar ochtendwandelingen een tijdje te staken. En zijzelf durft ook echt niet meer. De schrik zit er goed in bij de Indische meisjes, zeker na de laatste nieuwsberichten.


Pepperspray

Vorige week stond het hele land in rep en roer toen opnieuw een buitenlandse vrouw werd aangerand door 5 mannen. De vrouw, een 22-jarige fotografe was samen met een mannelijke journalist aan het werk op een verlaten site in Mumbai, toen ineens 5 mannen de werf binnenkwamen. Zij verkochten de collega van de vrouw enkele rake klappen. En terwijl twee mannen hem in bedwang hielden en vastbonden, werd de fotografe verkracht door de drie andere gasten. De vrouw overleefde het voorval en werd later zwaargewond in het ziekenhuis opgenomen.

De verontwaardiging was groot en Mumbai te klein. ’s Anderdaags kwamen hele groepen vrouwen op straat uit protest. Een luide opzichtige strijdkreet, een schreeuw om meer veiligheid voor vrouwen. De verkoop van pepperspray verdrievoudigde in no time.Het is hier zelfs al een tijdje zo dat pepperspray niet meer belast wordt, om het product meer toegankelijk te maken voor een grotere groep vrouwen. En nu gaan er zelfs stemmen op om pepperspray gratis te verdelen.

In verschillende landen worden vrouwelijke buitenlandse toeristen aangeraden om voorzichtig te zijn en sommige ambassades raden af om als vrouw alleen te reizen in India.

En ja, wees gerust. Ik kijk uit. Niet in het donker straat op … zelfs niet alleen met Ronny als het schemert. En ik let erop dat ik geen kleding draag die voor Indiërs aanstoot kan geven. Normaal kijk ik mensen altijd vriendelijk aan als ik ergens kom en lach ik mensen toe. Hier in India maak ik echter zo weinig mogelijk oogcontact. Iets wat helemaal tegen mijn natuur indruist.

De laatste jaren kwam India regelmatig in het nieuws met groepsverkrachtingen. Dit fenomeen wordt momenteel uitvergroot door de media. Het is echter niet enkel een Indisch probleem. Ik viel achterover toen ik vernam dat zelfs in een klein land als België elke week gemiddeld vijf groepsverkrachtingen worden gepleegd. En dan heb ik het enkel over de gevallen die bij de politie worden aangegeven. Iets om over na te denken, he.

Het is wel zo dat de onderdrukking en vernedering van vrouwen in India nog altijd een groot probleem is. Veel verkrachtingen blijven ook onopgemerkt. Vrouwen worden vaak door sociale druk of de politie gedwongen hun mond te houden. Slachtoffers die wel melding maken worden vaak blootgesteld aan maatschappelijke stigmatisering. Ze geraken bijvoorbeeld niet meer aan een man. En dat houdt veel vrouwen tegen. Een aangifte leidt bovendien zelden tot een veroordeling.

Maar de aanhoudende protesten en internationale verontwaardiging maken wel dat er meer aandacht is voor seksuele vergrijpen tegen vrouwen. En dat is toch al een start.

Voor Batma zal het nog een tijdje duren vooraleer ze bij schemering terug alleen de straat op durft. Als ze het nog ooit zal doen. De angst is groot. Ik wou oprecht dat ik haar kon helpen. Maar … ik ben ook een vrouw.

  • Comments(4)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Aussie Heidi Wed, September 04, 2013 05:48

Super Linda, je verhalen !! Ik heb ervan genoten! Net als jij, zou ik er ook ontzettend veel moeite mee hebben om geen oogcontact te hebben met mensen; laat staan hen niet te mogen toelachen. Maar jou kennende zal je hier ook wel op tijd en stond "een draai" aan geven !:) Ik kijk uit naar MEER !

Posted by tant Tinneke Mon, September 02, 2013 01:53

Dit is een hele boterham, correctie een héél brood dat gij hier even neerpent.
En ik vroeg mij nog wel af hoe gij uw tijd zou spenderen. Ik vind het wel heel fijn leesvoer en kijk al uit naar het vervolg. Groetjes, ook van nonk Jos.

Posted by Nancy De Coninck Sat, August 31, 2013 01:47

Proficiat Linda met je blog. Ik heb hem net helemaal gelezen, ik kon gewoon niet stoppen, het lijkt wel een deel uit een mooie roman. Ik kijk al uit naar het vervolg ;)
Geniet van jullie 'avontuur' in India
Xx

Posted by Johan Fri, August 30, 2013 18:55

Het zien er lieve dames uit, die 2! Jammer van die vrouwonvriendelijke reakties die de laatste tijd ons meer en meer bereiken via de media! Inge zegt altijd: "Ik hoop dat Linda toch maar een beetje voorzichtig is daar in dat verre India." Nu ik denk dan dat die Indiërs zelf maar even op hun hoede zijn vooraleer ons Linda eens haar zelfverdigingstechnieken boven haalt. En als dat niet helpt is er nog altijd Tarzan Ronny!